Αρχική ΒΙΒΛΙΟ Το ταξίδι του Φερεϋντούν, Γρηγόρης Χαλιακόπουλος ~ 2013

Το ταξίδι του Φερεϋντούν, Γρηγόρης Χαλιακόπουλος ~ 2013

...από τον Γρηγόρη Χαλιακόπουλο στο κείμενο και την Φιρουζέ Αχλαγί στην εικονογράφηση.

127
Αφιερωμένη στους χαρταετούς με ψυχή, η ιστορία του βιβλίου «Το ταξίδι του Φερεϋντούν» προέκυψε μετά τη γνωριμία του συγγραφέα Γρηγόρη Χαλιακόπουλου με τον Πέρση ποιητή και συγγραφέα παιδικών βιβλίων Φερεϋντούν Φαριάντ.

Ο πολυβραβευμένος φιλέλληνας, αλλά και Έλληνας στο τέλος της ζωής του, Πέρσης ποιητής γεννήθηκε στο Χοραμσάρ (Khoramshar) της Περσίας στις 6 Δεκεμβρίου 1949 και πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 2012 στην Αθήνα.

Στην πολυτάραχη κι ενδιαφέρουσα ζωή του Φερεϋντούν Φαριάντ, την αστείρευτη αγάπη του για την ποίηση και τα παραμύθια, τη μεγάλη του εκτίμηση για την Περσία και τον θαυμασμό του ποιητή για την Ελλάδα, στηρίζει το κείμενό του ο συγγραφέας και, πετώντας με τον δικό του χαρταετό, πάνω από θάλασσες κι από στεριές, παρακολουθεί τον κόκκινο χαρταετό του Φερεϋντούν, που τον συνοδεύει σταθερά και τον καθοδηγεί σε κάθε βήμα της ζωής του.

Μοιάζει με παραμύθι αλλά δεν είναι.

Είναι η αληθινή ιστορία ενός μικρού προσφυγόπουλου, που βρέθηκε, εντελώς ξαφνικά, πεντάρφανο, μπροστά στα ερείπια της μονοκατοικίας που έμενε, που πλάκωσαν τους δυο γονείς του.

Το αεροπλάνο ήρθε απρόσκλητο, βομβάρδισε την πόλη κι άφησε πίσω του συντρίμμια. Τα παιδιά, που βρίσκονταν στη διπλανή αλάνα σώθηκαν. Αγκαλιάστηκαν φοβισμένα, ενώ την προηγούμενη μόλις στιγμή έπαιζαν χαρούμενα, ανέμελα, ζωηρά κι ευχαριστημένα με τους πολύχρωμους χαρταετούς τους.

«Έτσι πρέπει να είναι ο πόλεμος στ αλήθεια», σκέφτηκε ο Φερεϋντούν  «κι όχι όπως τον παίζαμε τα παιδιά με ψεύτικα όπλα, πετώντας πέτρες ο ένας στον άλλο. Χάνεις τους γονείς σου, το σπίτι σου και σταματά, απότομα, το ταξίδι του χαρταετού σου.»
«Ν’ αγαπάς το φως, την ομορφιά και τη γνώση!» είχε προλάβει η μαμά του να του πει, πριν η άδικη μοίρα κόψει βίαια το νήμα της ζωής της. Μ αυτή τη φράση σαν κληροδότημα και μητρική παρακαταθήκη, ο Φερεϋντούν ξεκίνησε το δύσκολο, αλλά και συναρπαστικό κάποτε ταξίδι της ζωής του.

Η ζεστή φωνή της μαμάς, ακόμη και στην απόλυτη ερημιά, έφτανε στα αυτιά του μικρού πρόσφυγα και απαλά του θύμιζε τη συμβουλή της και πώς «σ’ αυτές τις τρεις λέξεις κρύβεται το νόημα της ζωής».

Ήταν κόκκινος ο χαρταετός του Φερεϋντούν και τον συνόδευε παντού και πάντα. Τον περίμενε να ξυπνήσει και τον καθοδηγούσε κάθε πρωί προς άγνωστη κατεύθυνση. Ξεθώριασε το χρώμα του σιγά σιγά, αλλά ο χαρταετός λάμπρυνε κι ομόρφυνε και φώτιζε και ζέσταινε το μικρό ορφανό του άγριου πολέμου, που ξέσπασε ξαφνικά  ανάμεσα στην Περσία και το Ιράκ.

Και κάτι ακόμη κρατούσε σαν πολύτιμο φυλαχτό το μικρό παιδάκι, που, αμέσως μετά τον παράλογο βομβαρδισμό της πόλης του, ξεκίνησε την αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου. Το τόσο μικρό βιβλιαράκι-χωρούσε σχεδόν στην παλάμη τουμε τίτλο «Το ταξίδι της ζωής», που του είχε δωρίσει την προηγούμενη ο πατέρας του, ήταν το μόνο πράγμα, που μπόρεσε να πάρει από τους σωρούς των ερειπίων της μονοκατοικίας τους. Δεν είχε προλάβει καν να το ανοίξει ως εκείνη τη στιγμή.

Εκείνο το βράδυ, ξυλιασμένος από το κρύο, κουλουριάστηκε στο χώμα και ονειρεύτηκε.

«Μπαμπά» του φώναξε «βοήθησέ με!».

«Γι αυτό είμαι εδώ» του είπε εκείνος.

«Ναι, αλλά εγώ είμαι ολομόναχος και δεν ξέρω τι να κάνω».

«Και ποιος νομίζεις ότι σου πετά τον αετό τόσο ψηλά για να τον βλέπεις απ΄ όπου κι αν είσαι;»

«Ο αέρας που φυσά;»

«Όχι, Φερεϋντούν. Εγώ».

«Εσύ…»

«Ναι, εγώ».

……………………………………………

«Ν΄ ανοίγεις το βιβλιαράκι που σου πήρα κάθε βράδυ, πριν κοιμηθείς. Νομίζω πώς το ξέχασες ε;»

Μα η έκπληξη κι η απορία του Φερεϋντούν ήταν τεράστια, σαν αντίκρισε τις ολόλευκες άγραφες σελίδες του βιβλίου.

Τι να σήμαινε τάχα αυτό; Τι να θελε να του πει ο μπαμπάς του;

Πολύ γρήγορα κατάλαβε και ξεκίνησε να γράφει σ’ αυτό την εμπειρία της δικής του ζωής.

«Πήρα ένα ξυλαράκι αιχμηρό, το καθάρισα απ΄ τις σκόνες και τα χώματα και το βούτηξα στο αίμα της πληγής μου» διηγείται.

«Άρχισα να γράφω βουτώντας την ξύλινη πένα στο μελανοδοχείο του κορμιού μου. Έγραφα για όλα όσα μου είχαν συμβεί.»

Πότε έτσι πότε αλλιώς, ο μικρός ταλαιπωρημένος πρόσφυγας γέμιζε τις σελίδες του βιβλίου του με πεδιάδες και λίμνες, με οροπέδια και βουνά, με καλούς και κακούς ανθρώπους, με περσικές πόλεις όπως τα Σούσα και τα αρχαία Εκβάτανα, μέχρι που έφτασε στα σύνορα με την Τουρκία.

Εκεί συναντήθηκε με τον δάσκαλο, τον καλοσυνάτο, που τον φρόντισε σα να ‘ταν γιος του κι ας μην έβλεπε τον χαρταετό του Φερεϋντούν ούτε αυτός ούτε κι άλλοι περαστικοί.

«Καλό μου παιδί, δεν υπάρχει χαρταετός εκεί ψηλά. Αν όμως εσύ τον βλέπεις, αυτό είναι καλό σημάδι. Σημαίνει πώς η ζωή σου έχει οδηγό. Ακολούθησέ τον, είναι το αστέρι σου»

Κι αφού του δίδαξε ιστορία, γεωγραφία, μαθηματικά, θρησκευτικά, φιλοσοφία, αρχαία περσικά και ό,τι άλλο γνώριζε, του έδειξε τον δρόμο για την Ελλάδα. Του μίλησε με περηφάνια για την ξακουστή Περσέπολη απ’ όπου καταγόταν, του ΄δωσε ρούχα, ψωμί και φρούτα και τον ξεπροβόδισε για τη συνέχεια του ταξιδιού του.

Μεγάλωσε ο Φερεϋντούν, μα δεν ξέχασε ποτέ τον δάσκαλο Άνθρωπο! Εκατόν πενήντα μερόνυχτα ταλαιπωρίας πέρασε, ώσπου να θαμπωθούν τα μάτια του από την ομορφιά του καταγάλανου Αιγαίου. Χωρίς διαβατήριο, χωρίς χαρτιά, που να γράφουν το όνομά του, η επιλογή της φουσκωτής βάρκας για τη διάσχιση της θάλασσας ήταν μονόδρομος. Με τον τρόμο ζωγραφισμένο στην ψυχή και στα πρόσωπά τους, είχαν την τύχη, μαζί με κάποιους άλλους ανθρώπους, να βγουν στη Σάμο σώοι.

Σ’ αυτό το όμορφο νησί ο δικός μας αγαπημένος κι εκλεκτός ποιητής μας Γιάννης Ρίτσος τον υποδέχτηκε με μια μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά. Τι δεύτερη μεγάλη τύχη μετά την απροσδόκητη συμφορά, που του έφερε ο πόλεμος!

Ο νέος δάσκαλός του, έμαθε στον Φερεϋντούν ελληνικά, νέα και αρχαία. Κι ακόμη του έμαθε πώς «Έλληνας δεν είναι αυτός που ζει μέσα στα σύνορα που έχουν χαράξει οι κυβερνήτες του κόσμου. Είναι ο άνθρωπος που αγαπά την ειρήνη, τα γράμματα, τους ανθρώπους και, πάνω απ όλα, σέβεται την ιστορία και τη θρησκεία του κάθε λαού. Η έννοια αυτή ονομάζεται ελληνισμός και είναι συνώνυμη του πολιτισμού».

Και τότε ήταν που ο μικρός αποφάσισε να ζήσει για πάντα στην Ελλάδα.

Για κάμποσα χρόνια, κάποιοι τον έβριζαν, γιατί ήταν Πέρσης κι οι αρχές τον κυνηγούσαν γιατί δεν είχε χαρτιά. Όταν, όμως, έμαθε να μιλά ελληνικά καλύτερα κι από τους Έλληνες ονομάστηκε, επίσημα κι αυτός Έλληνας.

Συμπλήρωσε, τότε, τις μικρές άδειες σελίδες του βιβλίου του, ολοκληρώνοντας την πιο σπουδαία ποίησή του, «Το ταξίδι της ζωής του», με λέξεις ελληνικές. Της γλώσσας, δηλαδή, όλου του κόσμου, όπως πίστευε κι έλεγε.

Και πριν οι κακουχίες προδώσουν την αντοχή του, πρόφτασε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του στον «Γιάννη Ρίτσο, τον Αντώνη Σαμαράκη, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Τίτο Πατρίκιο, την Κική Δημουλά και τόσους άλλους εξαίρετους ανθρώπους!», που έτυχε να βρεθούν στο διάβα της ζωής του και με τον τρόπο τους να καθορίσουνε τη μοίρα του.

Κι είναι η ευγνωμοσύνη τόσο τιμητική, τόσο σπουδαία έκφραση σκέψεων και συναισθημάτων για όποιον καταφέρνει να την εκφράσει προς όποιον νομίζει ό,τι την οφείλει, που πρώτα χαρακτηρίζει θετικά το ήθος και την προσωπικότητα του ευγνωμονούντα, κι έπειτα τη μορφή στην οποία απευθύνεται.

Θαύμαζε, ως τη στιγμή που ο χαρταετός του έπαψε να λικνίζεται στον ουρανό, τη σπουδαία αρχιτεκτονική και τις βιβλιοθήκες των Πασαργάδων, της πρώτης πρωτεύουσας της περσικής αυτοκρατορίας, σημερινό μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Λάτρευε την Ελλάδα και καθετί ελληνικό και υποστήριζε ότι Πέρσες και Έλληνες έχουν κοινούς ιστορικούς δεσμούς.

«Τη γλώσσα της ποίησης την έμαθε απ΄ τ΄ άστρα, απ΄ τα πουλιά, απ΄ τα φύλλα κι απ΄ τους πλανόδιους τροχιστές», γράφει σε κάποιο από τα έργα του.
Μικρέ και μεγάλε αναγνώστη, εσύ, που αναζητάς έναν καλύτερο κόσμο, εσύ, που δεν περιμένεις την οβίδα του μαύρου πουλιού, να ταράξει την «ήρεμη» καθημερινότητά σου και να σε αναγκάσει να φύγεις από αυτήν, εσύ, που πιστεύεις αυτό που λέει ο Φερεϋντούν, πώς «Το πουλί στον ουρανό είναι γαλάζιο, στο δέντρο πράσινο, στο νου σου κόκκινο και στο κλουβί δεν έχει χρώμα», φύλαξε στο ράφι της βιβλιοθήκης σου ετούτο το βιβλίο.

Γράψε στην τελευταία κενή σελίδα του, αν θέλεις, όσα ένιωσες διαβάζοντας το ταξίδι της ζωής του. Κι αν αυτό δεν το κάνεις, καθόλου δεν πειράζει. Αυτό που έχει σημασία είναι να έμαθες πώς θα αναγνωρίζεις τον δικό σου χαρταετό, όταν ακόμη κι όλος ο κόσμος γύρω σου, δεν καταφέρνει να τον δει.

Αυτό που έχει σημασία είναι να έμαθες πώς θα αναγνωρίζεις τον δικό σου χαρταετό, όταν ακόμη κι όλος ο κόσμος γύρω σου, δεν καταφέρνει να τον δει.

Και πώς η γνώση, το «χρυσό βραχιόλι», όπως έλεγαν οι δικοί μας άνθρωποι παλιά, σημαίνει ελευθερία, σημαίνει ορίζοντες, που εσένα περιμένουν κάποτε να τους ανακαλύψεις. Ακολουθώντας το όνειρο και την επιθυμία, με πίστη στο στόχο, υπομονή για τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες κι ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, το ταξίδι της ζωής αποκτά νόημα!

Και η πατρίδα έννοια καινούργια γίνεται, πλατιά, αέρινη, χωρίς συρματοπλέγματα κι αγκάθια. Μονάχα γη και ουρανός, πουλιά και θάλασσες, τραγούδια και χοροί. Δικαίωμα για τον καθένα!

Κερδίστε το βιβλίο του μήνα!

Γρηγόρης Χαλιακόπουλος

Το ταξίδι του Φερεϋντούν

Γρηγόρης Χαλιακόπουλος

Είδος: Βιογραφία/ Παιδική λογοτεχνία
Εκδόσεις: Καλειδοσκόπιο, 2013

1 Σχόλιο

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here