Μοιραστείτε

Τι  καλύτερο αντίβαρο στη ολοένα και περισσότερο μίζερη καθημερινότητά μας από το να ανακαλύπτεις μικρούς θησαυρούς στην πόλη!

Λίγα λεπτά μετά τη ΒΙΚΤΩΡΙΑ βρέθηκα, για μια ακόμη φορά, στην αγαπημένη Φωκίωνος Νέγρη 16, ακριβώς δίπλα στον γωνιακό Βενέτη (για μετά την έκθεση…). Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια από την είσοδο του κτιρίου προς την λιτή υπόγεια αίθουσα, όπου εκτίθενται τα έργα ζωγραφικής, έρχεσαι σε επαφή πρώτα πρώτα με υπέροχη μουσική.

Χαλαρωτικές, ευχάριστες, ήσυχες νότες, ό,τι πρέπει για να απολαύσει κανείς με ηρεμία τους πίνακες που φιλοξενούνται σ΄αυτόν τον χώρο.

Η δεύτερη ευχάριστη έκπληξη έτυχε να είναι μια μικρή ομάδα ανθρώπων, που ζωγράφιζε αθόρυβα σε μια γωνιά έναν κύριο μέσης ηλικίας καθισμένο σε μια καρέκλα ακουμπισμένη στον τοίχο. Απολύτως αφοσιωμένοι όλοι τους στα μπλοκάκια και στο μοντέλο τους, μετέβαλαν την εικόνα του χώρου από τόπο έκθεσης σε τόπο ζωντανής έκφρασης και δημιουργίας.

Τίτλος της έκθεσης «Η άλλη ζωγραφική»

Στην έκθεση συμμετέχουν οι ζωγράφοι: Σοφία Δημητροπούλου, Έλσα Ζαχαράκη, Γιώργος Καραμαλέγκος, Γιώργος Κουρκούβελος, Φωτεινή Κούρτη, Γιάννης Μπέκος, Κώστας Παπατριανταφυλλόπουλος, Δέσποινα Παρασκευοπούλου, Φάνης Παρασκευουδάκης και Δημήτρης Φαμελιάρης.

0 επισκέπτης θα βρει εκεί και την εικονογραφημένη έκδοση, που επιμελήθηκε ο Κώστας Παπατριανταφυλλόπουλος, που είναι ο εμπνευστής και οργανωτής της έκθεσης. Σ’ αυτήν την έκδοση περιλαμβάνεται και μια συνέντευξη του Γιάννη Τσαρούχη από το αρχείο του Ιδρύματος Γιάννη Τσαρούχη στη Γιολάντα Τερέντσιο στις 3 Δεκεμβρίου 1955.

Η συνέντευξη αυτή, που κάθε άλλο παρά τυχαία βρίσκεται στο βιβλίο, που μπορεί ο καθένας να πάρει μαζί του φεύγοντας από τον χώρο, εξηγεί με τον ευστοχότερο τρόπο τον τίτλο της εν λόγω έκθεσης.

Όμως από ποια άλλη είναι διαφορετική αυτή η ζωγραφική;

Τι την ξεχωρίζει και τι περιμένει κανείς να έχει καταλάβει στο τέλος της επίσκεψης ως απάντηση-αιτιολόγηση του τίτλου της έκθεσης;

Λέει ο Τσαρούχης στην Τερέντσιο: «…ένα καλό έργο τέχνης βγαλμένο από συγκίνηση και σεβασμό, μένει όχι μόνο απούλητο αλλά και απαρατήρητο…».

Παρά ταύτα, συμπληρώνω, παρά δηλαδή τις πολλές και ποικίλες αντιξοότητες που αντιμετωπίζει, η ποιοτική τέχνη εξακολουθεί να υπάρχει έστω και απαρατήρητη από τους περισσότερους. Ένα ωραίο δείγμα της μάς προσφέρεται, με πολλή αγάπη, από τους συλλέκτες Σωτήρη και Λάρυ Φέλιου, καθώς και από τον Γιάννη Κυνηγόπουλο, που χωρίς τη βοήθειά τους, όπως αναφέρει ο επιμελητής της έκθεσης, αυτή η έκθεση δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.

Πρώτο έργο, που αντικρίζει κανείς είναι η προσωπογραφία «Δημήτρης» του Δημήτρη Φαμελιάρη, ζωγραφισμένη το 1996 με λάδι σε χάρντμπορντ. Ένας γκριζομάλλης άντρας με εκφραστική ματιά και ιδιαίτερη αυθόρμητη κίνηση στο δεξί του χέρι, δικαίως, κατέχει την ξεχωριστή τοποθέτησή του στον χώρο.

Με αυτό το έργο ξεκινά και με τα υπόλοιπα, που ακολουθούν ολοκληρώνεται μια «άλλη ζωγραφική». Μια ποιητική ζωγραφική, προερχόμενη από την προσωπική ευαισθησία του κάθε καλλιτέχνη και από τον σεβασμό του απέναντι στον άνθρωπο, τη ζωή και την τέχνη.

Ξεδιπλώνεται, πάνω στους τοίχους της αίθουσας, ένα ζωντανό εικονογραφημένο βιβλίο με πολλά πρόσωπα κι ενδιαφέρουσες ιστορίες βγαλμένες από την ψυχή των καλλιτεχνών, που συμμετέχουν.

Τα πρόσωπα, κατά κύριο λόγο σοβαρά και προβληματισμένα, κάποτε σκυθρωπά ή θυμωμένα, άλλοτε ανήσυχα, ποτέ σχεδόν χαμογελαστά, απευθύνουν τον λόγο δια του βλέμματός των και περιμένουν τις σκέψεις σου.

Ο «Νικήτας» κι ο «Πέτρος» του Δημήτρη Φαμελιάρη, η «Στεφανία» της Έλσας Ζαχαράκη, η «Σούλα», η «Αλεξάνδρα», ο «Γιάννης» και ο «Βαγγέλης» του Κώστα Παπατριανταφυλλόπουλου συνομιλούν αθόρυβα μεταξύ τους και με τους θεατές τους, και προσπαθούν ως άνθρωποι της διπλανής πόρτας να κάνουν το επόμενο σταθερό βήμα στη ζωή τους πιασμένοι από το χέρι του φίλου, του γείτονα, του αδερφού.

Λάδι σε ξύλο ή σε μουσαμά ή σε χαρτί, ξυλομπογιές, τέμπερες σε χαρτί, όμορφα σχέδια, υπέροχα χρώματα, σχηματίζουν πανέμορφες ζωγραφιές, προς τέρψιν των οφθαλμών και της ψυχής σου.

Εκτός από τις προσωπογραφίες υπάρχουν και «Τα κόκκινα παπούτσια» και «Το ανατολίτικο κλουβί» και «Το ούτι με τη φλογέρα» της Φωτεινής Κούρτη, μαθήτριας των Μυταρά και Τέτση, που σε εντυπωσιάζουν με την αναπαραστατική τους ακρίβεια, με την πολύ επιμελή και προσεγμένη απόδοση κάθε λεπτομέρειας του σχεδίου και με τα έντονα χρώματα τους, που δεν αφήνουν σπιθαμή του έργου ακάλυπτη.

Υπάρχει επίσης «Η νεκρή φύση με τις ελιές» της Έλσας Ζαχαράκη, όπως και το «Εσωτερικό» της με τις υπέροχες αποχρώσεις της τέμπερας πάνω στο χαρτί, το «Παιδί με περιστέρι» του Γιώργου Κουρκούβελου, το σκουρόχρωμο αυτό έργο φτιάχτηκε πάνω σε χαρτί, με κάρβουνο και κιμωλία.

Τέλος υπάρχουν οι «Πικροδάφνες» και τα άλλα «Λουλούδια» της Δέσποινας Παρασκευοπούλου, αλλά και η εκπληκτική «Πλατεία Κλαυθμώνος» του Θεοφάνη Παρασκευουδάκη, που μαζί με την «Αυτοπροσωπογραφία» του και κάποια ακόμη θαυμάσια έργα του αποτελούν μια ενότητα κόσμημα για την «Άλλη Ζωγραφική».

Πριν φύγω ρώτησα από ποια σχολή ήταν η ομάδα, που σκίτσαρε τον μεσόκοπο κύριο, όση ώρα παρατηρούσα τους πίνακες των καλλιτεχνών. Η υπεύθυνη της αίθουσας μού είπε πώς ήταν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, που συμμετέχουν στην έκθεση και το μοντέλο τους ο καλλιτεχνικός επιμελητής της έκθεσης κύριος Παπατριανταφυλλόπουλος.

Να συμπεράνω, μήπως, πως ο σωστός και μερακλής καλλιτέχνης δε σταματά ποτέ να υπηρετεί την τέχνη του, με κάθε τρόπο, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί;

Με μια ευχάριστη, ίσως και κάπως μελαγχολική αίσθηση, άφησα τους καλλιτέχνες να συνεχίζουν τη δουλειά τους απορροφημένοι από την προσπάθεια να ολοκληρώσουν τη ζωγραφιά τους.

Ήρθαμε σε επαφή με το αποτέλεσμα μιας γνήσιας και κατανοητής ζωγραφικής. Απλές γνώριμες εικόνες της κοινής καθημερινότητάς μας, ιδωμένες με την καλλιτεχνική ευαισθησία  κάθε συμμετέχοντος ζωγράφου, που μαγνητίζουν τη ματιά και την καρδιά.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here