Σχεδόν στη συμβολή ενός από τους πιο πολυσύχναστους και φημισμένους δρόμους της Αθήνας με την οδό Ι. Δροσοπούλου, δίπλα στους φούρνους, τις καφετέριες και τα μαγαζιά ποικίλης εστίασης, η πόρτα της υπόγειας αίθουσας, που φιλοξενεί την Συλλογή του Αντώνη και της Άζιας Χατζηιωάννου σε περιμένει ανοιχτή.

Αρκεί να πας Τετάρτη – Παρασκευή 6 – 9 μ.μ. ή Σάββατο 12 – 8 μ.μ. ή Κυριακή 12 – 3 μ.μ. μέχρι τις 29 Οκτωβρίου 2017, με μοναδική εξαίρεση το Σάββατο 28 Οκτωβρίου 2017.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Κατεβαίνεις τα σκαλοπάτια κι αρχίζεις, αμέσως, να «προσεγγίζεις το άυλο» με υλικό και ρεαλιστικό τρόπο, με τη συνδρομή της θαυμάσιας δουλειάς του Δημήτρη Κατσιγιάννη.

Παράξενο και πραγματικό μαζί!

Υπό τους ήχους χαλαρωτικής μουσικής, απόλυτα συμβατής με τα έργα του καλλιτέχνη, επιλεγμένης από την υπεύθυνη του χώρου, κινείσαι στην αίθουσα, ευχάριστα, απολαμβάνοντας το βλέμμα του ζωγράφου, καθώς ταξιδεύει από την Κρήτη προς την Ινδία και αντίστροφα.

Ο χαρακτηρισμός του καλλιτέχνη ως «Ζωγράφου του βλέμματος», από την επιμελήτρια της έκθεσης κυρία Ελισάβετ Πλέσσα, διαπιστώνεις, γρήγορα, πώς είναι ευστοχότατος!

Αν και, κατά την κυρία Πλέσσα, σκοπός της έκθεσης είναι «να αναδείξει τις ζωγραφικές αναζητήσεις, που διατρέχουν, ενώνουν και χωρίζουν τα έργα της Κρήτης και της Ινδίας και δεν περιορίζονται στη θεματική προσέγγισή τους», θα ήθελα να πω ότι, κατά την άποψή μου, υπερτερούν τα ενωτικά στοιχεία των δυο αυτών διαφορετικών κόσμων, τουλάχιστον στην άυλη προσέγγισή τους.

Ενώ στοιχεία, που χωρίζουν τα έργα της Κρήτης και της Ινδίας, δεν παρατήρησα άλλα εκτός της προφανούς διαφορετικότητας των εικόνων, τόσο σε επίπεδο τοπίου, όσο και ανθρώπων, ζώων ή μουσικών οργάνων, που περιμένεις – ως αυτονόητη – να συναντήσεις.

«Ζωγραφική απλή και απαλή» χαρακτηρίζουν οι συλλέκτες Αντώνης και Άζια Χατζηϊωάννου τη δουλειά του Δημήτρη Κατσιγιάννη. Και είναι έτσι!
Και μάλιστα επειδή αυτό ακριβώς ισχύει για όλους τους πίνακές του, πιστεύω, πώς αποτελεί το κύριο ενωτικό στοιχείο αναμεταξύ τους, είτε αυτοί δημιουργήθηκαν στην παραλία του Σταυρού Χανίων είτε στις όχθες του Γάγγη.

Τα χρώματα που χρησιμοποιεί ο ζωγράφος στις ακουαρέλες του, από τη σύσταση και τη συμπεριφορά τους δεν τιθασεύονται απόλυτα. Αυτή η ιδιότητά τους ευνοεί την απόδοση της ρευστότητας της εικόνας κι επιπλέον η διαφάνειά τους διευκολύνει τη σκέψη να «προσεγγίσει το άυλο».

Λιτή, ήσυχη κι ευχάριστη η περιγραφή του, πετυχαίνει αναμφισβήτητα να φανερώσει «την αρμονική συνύπαρξη αυτών των δυο κόσμων», που, κατά τον ίδιο, «αποτελεί την προσπάθειά του στη ζωγραφική και τη ζωή».

Δραμινός της δεκαετίας του ’60, με ηπειρώτικες και ποντιακές ρίζες, γόνος αγροτικής οικογένειας, όπως μου είπε στη σύντομη κουβέντα μας, μόνο ενθάρρυνσης δεν έτυχε από το περιβάλλον του, για να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, που, από πολύ νωρίς, είχε αρχίσει να τον κερδίζει.

Ο στόχος της απομάκρυνσής του από ό,τι τον εμπόδιζε να εκφραστεί με τα πινέλα και τα χρώματά του, υλοποιήθηκε εύκολα χάρη στην εκτίμησή του προς τα μαθηματικά και την ικανότητά του να τα κατανοεί και να λύνει άνετα τα προβλήματα, που συναντούσε ασχολούμενος με αυτά.

Η μαθηματική του ευχέρεια τον οδήγησε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, όπου σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός (1978-1983), ενώ παράλληλα με τις πολυτεχνικές σπουδές του δεν έπαψε ούτε στιγμή να ζωγραφίζει.

Αυτή η συνεχής ενασχόληση με τη ζωγραφική του επέτρεψε να σπουδάσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1983-1990) και στη συνέχεια να λάβει μεταπτυχιακή υποτροφία εσωτερικού από το ΙΚΥ για «Ζωγραφική εκ του φυσικού» (1992-1995).

Πρόκειται για προσωπικότητα με έμφυτη σεμνότητα, γεγονός, που, προσωπικά, εκτιμώ απεριόριστα.

Με εξωτερική εικόνα απλή και ήπια, απόλυτα ταιριαστή με τον τρόπο που βλέπουν τα μάτια του και αποδίδουν τα χέρια του τις εικόνες, καταδεχτικός, προσπαθεί με πολύ καλή διάθεση, να εξηγήσει, να απαντήσει σε ό,τι ξέρει και μπορεί.

Στην ερώτησή μου για τον, συνήθως, απίθανο συνδυασμό των δικών του σπουδών και της ζωγραφικής ή της τέχνης γενικότερα, απάντησε πώς, αν και, όντως, κάπως σπάνιος, είναι εξαιρετικά λειτουργικός και, ειδικά, στη δική του περίπτωση, κυρίως κατά το πρώτο βήμα σε κάθε νέο έργο του, κατά τη σύνθεση δηλαδή, τα μαθηματικά είναι ένα από τα βασικά βοηθητικά εργαλεία που χρησιμοποιεί.

Κι επίσης, ως παράδειγμα αποδοτικής «χημείας» μεταξύ μαθηματικών και τέχνης, ανέφερε το «ποίημα», όπως το χαρακτήρισε, που ακούει στο όνομα «Παρθενώνας».

Τα έργα του σε τραβούν να περάσεις και να ξαναπεράσεις από μπροστά τους και σου ξυπνούν τη διάθεση να τα παρατηρήσεις, αλλά και να αφεθείς στην αίσθηση που σου γεννά η χρωματική αρμονία των απαλών τόνων που ζωντανεύει την εκάστοτε σύνθεση.

Ξεκινώντας από την «Κατάσκοπο» [2000], (56,5Χ38cm) με το προβληματισμένο πρόσωπο και τις ακατάστατες, αλλά συμμαζεμένες πινελιές στα μαλλιά, συναντάς παραδίπλα ένα σωρό «Λουόμενους» στο μελτέμι ή στον ήλιο, τον «Παίκτη», το «Μεσογειακό Μοτίβο», την υπέροχη «Έξοδο» [2013] (56,5Χ78cm), αγαπημένη και του ίδιου, τη «Σκηνή παραλίας», ένα «κέντημα» για το «Κέντημα του ήλιου», ένα «Κύμα»… κι άλλο «Κύμα», τον θαυμάσιο «Ορίζοντα» [2009] (100Χ65cm), την «Ακροθαλασσιά», τη «Συννεφιά», το αχνό και αθόρυβο «Πέρασμα», τα «Πριν την καταιγίδα» και «Μετά την καταιγίδα», κι άλλα πολλά γεμάτα θάλασσα, ήλιο και ουρανό.


Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δυο «ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΕΙΣ» του, ως δυο ιδιαίτερες προσπάθειες αυτοπροσωπογραφίας με τάση, ίσως, αλληγορικής ή και ουσιαστικής ενδοσκόπησης, αλλά και όλα τα έργα, που ζωγράφισε στην Ινδία.

θάλασσα, ήλιοΣ και ουρανόΣ

Η φανταστική «Varkala-Kerala» [2010] (38X29cm) με τους ψηλόλιγνους φοίνικες, που αγγίζουν έναν τέλειο γαλανό ουρανό, το «Yellow Bus», ο «Πουσκάρ», «Η σπηλιά των Padava», η «Νarmada, Maheshwar», ο «Γάγγης Κούμπα-Μέλα» με τους πολύχρωμους επιβάτες της βάρκας [2013] (36Χ57,5), το επίσης αγαπημένο του «Μaheshwar» [2011] (38,5Χ57cm), η «Βραδινή Ράγκα» με φυσικά ινδικά χρώματα σε παλιό ρυζόχαρτο [2007] (33Χ21,7) και αρκετά άλλα ακόμη.

Τέλος ο «Αέρας», με στερεή σινική μελάνη σε χαρτί [2012] κλείνει την έκθεση, ανάλαφρα και δροσερά και σε οδηγεί ικανοποιημένο στην έξοδο, με μια διάθεση επανάληψης της επίσκεψης και μοιράσματος αυτής της ενδιαφέρουσας εμπειρίας.

Για όποιον θέλει να συναντήσει, να γνωρίσει και να συζητήσει με τον Δημήτρη Κατσιγιάννη, να πω ότι ο καλλιτέχνης θα βρίσκεται στην αίθουσα της οδού Φωκίωνος Νέγρη 16, το Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2017 και ώρα 12:30, για να ξεναγήσει τους παρευρισκόμενους στην έκθεση και να συζητήσει μαζί τους.

Ευχαριστούμε πολύ όσους (και είναι αρκετοί) συνεργάστηκαν, αρχής γενομένης από τον ζωγράφο, για να προσφέρουν τις τόσο ωραίες και αναγκαίες νότες ποιότητας στη ζωή μας!

 

Μοιραστείτε:Share on Facebook33Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn1Email this to someonePrint this page

Απάντηση