Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης (Kedi), Ceyda Torun ~ 2016

Ενδόμυχοι φόβοι, φιλοδοξίες, υπαρξιακά, κοινωνικά άγχη...

99
Μοιραστείτε
Το «Kedi» ή αλλιώς «οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης» (2016) της Ceyda Torun, είναι ένα ιδιαίτερο ντοκιμαντέρ, που μας δείχνει με τρυφερή ματιά πώς ζουν τα όμορφα τετράποδα της πόλης – κάπου στα όρια και στα περιθώρια της ανθρώπινης ζωής – και την αλληλεπίδρασή τους με τους ανθρώπους.

Ολοκληρώνοντας κανείς τη θέαση του φιλμ, έχει αποκομίσει πρώτ’ απ’ όλα μια όμορφη οπτική εμπειρία.

Ποικίλες είναι οι αποχρώσεις και τα χρωματικά παιχνιδίσματα των εικόνων, που από τη μια σε ταξιδεύουν πάνω από το λιμάνι και τη Γέφυρα του Γαλατά και από την άλλη ακολουθούν τις ντελικάτες πρωταγωνίστριες στα γραφικά σοκάκια της Κωνσταντινούπολης.

Πρόκειται για μια περιπλάνηση ρυθμική, γεμάτη ανατολίτικους ήχους, που μέσα από τα μικρά γατίσια βηματάκια, αλλά και μέσα από γενικά πλάνα μάς δίνει το πορτραίτο της ηλιόλουστης πόλης και των ανθρώπων της. Από τα ψαράδικα, τα σοκάκια και τις χωματερές έως τα καλά εστιατόρια και τα πλούσια σπίτια..

Από τα ψράδικα, τα σοκάκια και τις χωματερές έως τα καλά εστιατόρια και τα πλούσια σπίτια…

Η ταινία ακολουθεί μία προς μία τις τετράποδες πρωταγωνίστριες με το σπιρτόζικο βλέμμα, τα ονόματα των οποίων είναι και τα μόνα που μαθαίνουμε, αφηγούμενη κάθε φορά μια ξεχωριστή ιστορία. Αυτό επιτυγχάνεται με την κάμερα να «υιοθετεί» συχνά το βλέμμα της γάτας προσφέροντάς μας πλάνα από τα χαμηλά, την ίδια ώρα που οι προστάτες – αφεντικά – φίλοι τους εξυμνούν τα κατορθώματά τους.

Η  Sari, η Duman, η Bengü, η Aslan Parçasi, η Gamsiz, η  Psikopat και η Deniz απολαμβάνουν τα απεριόριστα χάδια των αφεντικών τους και εκείνες ως αντάλλαγμα απορροφούν όλη τους την ψυχική ένταση και το στρες.

Κάποιοι από τους ανθρώπους αυτούς τις βλέπουν ως διαμεσολαβήτριες του Θεού, άλλοι ως σύμβολο έμφυλης ταυτότητας, για κάποιους είναι υποκατάστατο παιδιού, ενώ για ορισμένους αποτελούν το κύριο νόημα της ζωής τους…

Ένας ηλικιωμένος άντρας παραπονιέται για τη ραγδαία αστική ανάπτυξη που αντικατέστησε το φυσικό περιβάλλον των μικρών αιλουροειδών με τσιμέντο, ενώ μια γυναίκα στο τέλος λέει χαρακτηριστικά ότι το πώς αντιμετωπίζουμε τις αδέσποτες γάτες είναι άμεσα συνδεδεμένο με το πώς χειριζόμαστε οι άνθρωποι τα μεταξύ μας προβλήματα.

Η πρώτη εντύπωση είναι ότι το «Kedi» αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι Κωνσταντινουπολίτες  μεταχειρίζονται τις αδέσποτες γάτες τους, οι οποίες αποτελούν κόσμημα για την πόλη αλλά και αναπόσπαστο στοιχείο της.

Άλλωστε, όπως προλογίζεται και στην αρχή, έχουν ζήσει εκεί τόσα χρόνια, ώστε να δουν την άνοδο και την πτώση αυτοκρατοριών, καθώς και την παρακμή και την μετέπειτα ανάπτυξη του μέρους που τώρα λέγεται  Istanbul.

To «Kedi», όμως, είναι τελικά ένα ψυχογράφημα των κατοίκων της Πόλης, καθώς μέσα σε αυτήν τη στοργική και αμφίδρομη σχέση φροντίδας αντανακλώνται ενδόμυχοι φόβοι, φιλοδοξίες, υπαρξιακά και κοινωνικά άγχη και τελικά οι ίδιοι τους οι εαυτοί.

Το πώς εκμαιεύει η σκηνοθέτιδα τέτοιες προσωπικές αλήθειες είναι αυτό που κάνει τις «Γάτες της Κωνσταντινούπολης» τόσο ξεχωριστές…

Γάτες μεγάλες και νεογνά, κανελί, σταχτιές, παρδαλές, χνουδωτές και πανέμορφες, κατακλύζουν τα πλάνα και οδηγούν σε ένα αξιολάτρευτο οπτικό αποτέλεσμα!

Όσοι προλαβαίνετε να το παρακολουθήσετε στη μεγάλη οθόνη, σπεύσατε!

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here