Obscuro Barocco, Ευαγγελία Κρανιώτη ~ 2018

Μια πόλη φάμπρικα είτε ονείρων είτε εφιαλτών...

41
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης μάς έδωσε μια ακόμη φορά την ευκαιρία να θαυμάσουμε την ιδιαίτερη σκηνοθετική αισθητική της Ευαγγελίας Κρανιώτη, με την προβολή του καινούργιου της ντοκιμαντέρ. To Obscuro Barocco είναι το νέο ντοκιμαντέρ της Ευαγγελίας Κρανιώτη, και, ακολουθώντας τον δρόμο της τελευταίας της πολυβραβευμένης δουλειάς Εrotica, Exotica, etc. έχει ομοίως διακριθεί, ενώ έκανε την πρεμιέρα του στις 25/4 σε τέσσερις πόλεις.

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ διαδραματίζεται στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας και εξερευνά την έννοια της ταυτότητας φύλου μέσα από το καρναβάλι και τον πολιτικό ακτιβισμό, με οικοδέσποινα μια εμβληματική φιγούρα της queer κουλτούρας, την τρανς Λουάνα Μουνίζ (που πέθανε λίγο μετά την ολοκλήρωση του ντοκιμαντέρ), είναι μαγευτικό και πολύ ιδιαίτερο.

Δε θα υπερβάλλω καθόλου – και πιστέψτε με – αν χαρακτηρίσω αυτό ντοκιμαντέρ ως πανέμορφο και υπνωτικό, αφού η φωτογραφία του είναι εκτός αυτού του πλανήτη. Με στοιχεία μυθοπλασίας, η ταινία παρουσιάζει το κέντρο των αντιθέσεων, μια πόλη φάμπρικα είτε ονείρων είτε εφιαλτών, και κυρίως την έννοια της μεταμφίεσης, στο μέρος που η έννοιά της παίρνει μορφή όπως πουθενά αλλού παγκοσμίως, και που, εν τέλει, δεν απέχει πολύ από μια οποιαδήποτε άλλη μεταμόρφωση, από το καρναβάλι του Ρίο, μέχρι ένα drag show ή ένα sex club.

Obscuro Barocco, Ευαγγελία Κρανιώτη ~ 2018, Κριτική της Βαλεντίνης Δαφνούλη. Στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας το ντοκιμαντέρ εξερευνά την έννοια της ταυτότητας φύλου. Από το φως στο σκοτάδι, από τη ζούγκλα στην πόλη...Obscuro Barocco κριτική

Μέσω των υπνωτικών της πλάνων και με μοναδικό ηχητικό σχεδιασμό, η ταινία καταγράφει το καρναβάλι από την αρχή του μέχρι και το τέλος, και άπτεται της ανάγκης για μεταμόρφωσης, και δη σε μια κοινωνία που έχει περιορισμένες ιδέες περί του προσδιορισμού του φύλου. Με συνεχείς εναλλαγές αντιθέσεων, από το φως στο σκοτάδι, από τη ζούγκλα στην πόλη, αλλά και κινήσεων, προσώπων και χρωμάτων, η ταινία παίζει με την αισθητική και καταθέτει έναν τρόπο ζωής ή μια ανθρώπινη ανάγκη, άλλοτε ως ποίημα και άλλοτε ως διακήρυξη, όπου η Κρανιώτη αναζητά το μετά της παράστασης, και τι βρίσκεται εκεί όταν τα φώτα πέσουν.

Σε μια διαδρομή βαθιά συμβολική, όπου η αναζήτηση της ταυτότητας ξεπερνά τους κοινωνικούς ρόλους και τα σύμβολα μιας αμφίεσης, η Λουάνα μας παραθέτει τις σκέψεις της, βιωματικές και μη, ξεναγώντας το κοινό σε αυτήν την πόλη-φάμπρικα.

Εκτός των πλάνων από το καρναβάλι, τα σόου και απομεινάρια του, καθόλη την αφήγηση της πρωταγωνίστριας, εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει η παρουσία του περιπλανόμενου –και αυτού που μπορεί μόνο να περιγραφεί ως– sad clown, ο οποίος αποσβλολωμένα κυκλοφορεί μέσα στο χάος του καρναβαλιού παρατηρώντας και αποτελώντας μια ακόμα αντίθεση, ως αυτός που κατ’ επαγγέλματος είναι πάντα μεταμφιεσμένος, αλλά φαίνεται σαν ξένος που ανακαλύπτει την πόλη. H πλευρά της ταινίας που με μορφή ως ντοκιμαντέρ καταγράφει και μαρτυρά το καρναβάλι, την προετοιμασία του αλλά και τη λήξη του, μεταφέρει ενδιαφέρουσες και μοναδικές εμπειρίες και πολιτιστικές εικόνες, δίνοντας πρόσβαση στα μέρη της βραδιάς, της παρέλασης και της κουλτούρας.

Μια διαδρομή βαθιά συμβολική, όπου η αναζήτηση της ταυτότητας ξεπερνά τους κοινωνικούς ρόλους και τα σύμβολα μιας αμφίεσης…

Το Obscuro Barocco προσφέρει μια trippy εμπειρία που αποδεικνύεται άλλοτε μαγευτική και άλλοτε επώδυνη, βασικά όμως λυτρωτική, στο κέντρο της απόλυτης τρέλας αλλά κυρίως στο μετά της. Το ότι αυτό το ντοκιμαντέρ έχει βγει από Ελληνίδα γυναίκα σκηνοθέτη είναι βαθιά inspiring και ελπιδοφόρο, συνοδευμένο με την παρουσία μιας φιγούρας τόσο θρυλικής όσο και ενδιαφέρουσας, εκθέτοντας θεματικές που ακόμα υποφέρουν από κοινωνικές νόρμες, αλλιώς ελληνιστί faith in humanity restored και λίγα λέω.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here