Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi, Rian Johnson ~ 2017

Aγαπητέ Jonhson, δε σου πάει το sci-fi!

84
Μοιραστείτε

Πέρασε πάνω από μία βδομάδα από τότε που έφυγα έξαλλη από το σινεμά, και κάθε μέρα από τότε αναρωτιέμαι πώς μια ταπεινή σινεφίλ, όπως εγώ, μπορεί να κρίνει οτιδήποτε αφορά το μεγαθήριο Star Wars και το πόσοι σκαλωμένοι-στο-παρελθόν φαντομάδες θα λυσσάξουν. Παρόλα αυτά, αποφάσισα ότι δε θα με σταματήσει τίποτα και ότι δεν είναι δικό μου πρόβλημα που ο Jonhson απέτυχε.

Ορίστε, το είπα. To Τhe Last Jedi ήταν μια πλήρης αποτυχία, και θα σας εξηγήσω γιατί.

Αφενός, αν είσαι φαν του Saga, ήδη θα έχει διχαστεί η αρχική σου σελίδα στο facebook με τη διένεξη που τρέχει ανάμεσα σε κριτικούς και θεατές σχετικά με το τελευταίο επεισόδιο. Οι μεν κάνουν praise το πόσο αριστουργηματικό είναι, και οι δε έχουν ξενερώσει πλήρως.

Αφετέρου, αν δεν είσαι, μην πέσεις απ’ τα σύννεφα όταν θα δεις κάποιον φαν να κράζει την τελευταία ταινία, διότι είναι σχεδόν αναμενόμενο, αφού ακόμα και η ιστορία μας έχει δείξει πως όταν κάτι είναι Star Wars, δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και καλό (ναι, αυτή ήταν ξεκάθαρη σπόντα για το Phantom Menace).

Το The Last Jediδυστυχώς– είναι μια ακόμα τέτοια περίπτωση. Ένα επεισόδιο που άφησε πικρή γεύση σε πολύ κόσμο με πολλούς τρόπους, ακολουθώντας ανάξια το τουλάχιστον εξαίσιο The Force Awakens σεναριακά, καθώς και το Rogue One χρονολογικά. Ας ξεκινήσω από τα θετικά, όμως, για να ξεμπερδεύουμε γρήγορα.

Το The Last Jedi έχει να σου προσφέρει action στο έπακρο, σκηνοθετικά κυριολεκτικό πόλεμο των άστρων, εξαιρετικά εφέ, τρελές μάχες, υπέροχη μουσική, και ένα θεσπέσιο τελικό twist (που επίσης δημιούργησε αντιπαραθέσεις, βέβαια).

Η spoiler-free πλοκή του επεισοδίου:

H ιστορία μας συνεχίζει αμέσως μετά το τέλος του Awakens, με τη Rey να προσπαθεί να πείσει τον Luke να γυρίσει πίσω και να βοηθήσει την Αντίσταση, καθώς και να την μεντορέψει, αφού έχει τη δύναμη, αλλά δεν ξέρει τι να την κάνει, ενώ παράλληλα, οι Ρέμπελς μας προσπαθούν να ξεφύγουν από το Πρώτο Τάγμα, με τον Kylo Ren να παλεύει πάλι με τα ψυχολογικά του.

Το πρόβλημα με το συγκεκριμένο επεισόδιο, λοιπόν, ξεκινάει από το γεγονός πως ακόμα κι αυτά τα λίγα θετικά (που προφανώς αναγνωρίζουμε ως σκηνοθετικά αριστουργήματα) πέφτουν στη λαγουδότρυπα της ξενέρας, αφού ο Johnson φαίνεται να συγκέντρωσε όλες του τις δυνάμεις στο να κάνει visually αυτό το επεισόδιο όσο πιο Star Wars γίνεται, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα χαρακτήρες και πλοκή.

Αποτέλεσμα αυτού ήταν: πρώτον, το κοινό να μη νοιάζεται για τους flat και ελάχιστα ανεπτυγμένους χαρατήρες -άρα σε δεύτερο βαθμό, ούτε για τις περιπέτειές τους κι ας είναι εξαιρετικά σκηνοθετημένες – και δεύτερον, να υπάρχει το ανάποδο αποτέλεσμα από αυτό που ο Jonhson ήθελε. Διότι αν με κάτι κέρδισε όλη την ανθρωπότητα το Star Wars, δεν ήταν μόνο το setting του, αλλά κυρίως οι χαρακτήρες και το σενάριό του. Βλέπετε την ειρωνία;

Το The Last Jedi είναι προβληματικό με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Το χιούμορ του είναι forced (pun intended), προσπαθώντας να αντιγράψει το Awakens με καμία επιτυχία. Τα porgs είναι ένα καινούριο και υπέργλυκο ζωάκι, που ξαφνικά μας παρουσιάστηκε από του πουθενά εκβιάζοντάς μας να νιώσουμε cuteness τύπου bb-8, με πραγματικό λόγο ύπαρξης το μελλοντικό merchandise, ενώ ο Chew υπολείπεται λόγου ύπαρξης χωρίς να αξιοποιείται ο χαρακτήρας του καθόλου κατά τη διάρκεια της ταινίας, μαζί με την Captain Phasma που πέρασε και δεν άγγιξε, ή τη Maz Kanata.

Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες που είχαν εντυπωσιάσει σε προηγούμενα επεισόδια, και είχαν αγαπηθεί από το κοινό, αυτή τη φορά έκαναν απλά ένα ανούσιο cameo και έμειναν αχρησιμοποίητοι, πράγμα που γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο από την ανάγκη που είχε το cast του επεισοδίου, να χρησιμοποιήσει ηθοποιούς που είναι επίκαιροι (Del Toro, Gwendoline Christie, Laura Dern), και ήδη στις καρδιές του κοινού (αντίστοιχα, Usual Suspects, Game of Thrones και Twin Peaks).

Η κατάσταση χειροτερεύει στο δεύτερο μισό, όπου το pace του επεισοδίου αρχίζει να μοιάζει αμφίβολο, αφού η Rey φαίνεται να περνάει αρκετό καιρό με τον Luke, ενώ η παράλληλη ιστορία της Αντίστασης φαίνεται να γίνεται από μέρα σε μέρα.

Η ιστορία του Finn είναι άσκοπη στην πλοκή, σχεδόν σε κάνει να σκέφτεσαι ότι χρησιμοποιήθηκε ως comic-relief στην ταινία, καταλήγοντας σε απόλυτο εκνευρισμό με το πόσο λάθος χρησιμοποιήθηκε και ένας ακόμα τέλειος χαρακτήρας που χτίστηκε στο Awakens, συνοδευμένος από έναν καινούριο χαρακτήρα -που για να είμαι ειλικρινής, αδιαφορούμε πλήρως για το αν θα ζήσει ή θα πεθάνει. Ο Johnson δε μας έδωσε κανένα λόγο για να τον συμπαθούμε, να ταυτιστούμε ή να νοιαστούμε.

Μια σκηνή με τη Leia, και ένας καινούριους badass χαρακτήρας, μένουν ανεξήγητοι, ο Βen απ’ ότι φαίνεται είναι απλά ένα ανώριμο παιδάκι που τυχαίνει να έχει άπειρα όπλα και να θέλει να παίζει με αυτά, ενώ η σχέση του με τη Rey καταλήγει cheesy, κλισέ, και άσκοπη.

Και κάπως έτσι καταλήγω να δηλώνω πως, όχι μονο το Last Jedi απέτυχε από μόνο του, αλλά πήρε και όλα τα καλά του Awakens και τα σκότωσε.

Τουτέστιν, αγαπητέ Jonhson, δε σου πάει το sci-fi, άσε το ήσυχο σε παρακαλώ και γύρνα στη μύγα που το ΄χεις, και Abrams, γύρνα πίσω στην αγκαλιά μας, και καλή επιτυχία στο να μαζέψεις τα σπασμένα του όγδοου.

Περιττό να σας πω ότι προφανώς και χρειάζεται να δείτε το τελευταίο επεισόδιο, ούτως η άλλως.

Βαλεντίνη Δαφνούλη

Η default αγάπη μου για τον κινηματογράφο, μαζί με την growing λατρεία μου για καλή τηλεόραση, ενώθηκαν με τις επικριτικές δυνάμεις μου και το αυστηρό μου μάτι, τουτέστιν, είμαι έτοιμη να κριτικάρω άκαρδα και ειλικρινά ό,τι βλέπεται. Από Αγγλική Φιλολογία σε Κινηματογραφικές μεταπτυχιακές σπουδές, καθώς προσπαθώ να βρω το διδακτορικό που θα κερδίσει την καρδιά μου, αποφεύγω το socializing, οπότε θα με βρείτε σπίτι να βλέπω κάτι. Και μετά να γράφω γι’ αυτό.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here