Η παράσταση «Αυτό που θες», ονειρικά εκρηκτική, παρουσιάζεται από μια ονειρικά εκρηκτική παρουσία που ακροβατεί μεταξύ αλήθειας και ψέματος, απομόνωσης και φωτός, σε μια ατέρμονη αναζήτηση του αληθινού εαυτού.
Η εκφραστικότατη ηθοποιός και δημιουργός Ιζαμπέλα Φούλοπ με φιλοξένησε στο ζεστό καμαρίνι της που ανέδυε μυρωδιές θεατρικής μνήμης∙ εκεί, σε μια εκ βαθέων συζήτηση η ηρωΐδα της δικής της – και δικής μας – παράστασης μοιράστηκε μαζί μας κομμάτια της ψυχής της…

Έχω διαβάσει το βιογραφικό σας και είδα ότι έχετε τελειώσει και Κοινωνική Θεολογία. Πόσο σας έχει βοηθήσει αυτό στην υποκριτική;

Στην υποκριτική δεν θα έλεγα ότι με έχει βοηθήσει ιδιαίτερα, είναι τελείως άσχετοι κλάδοι, καθώς η υποκριτική είναι κάτι πάρα πολύ πρακτικό. Επειδή, όμως, είχε και μαθήματα ψυχολογίας, με βοήθησε πολύ στην κατανόηση των κειμένων και νομίζω ότι έχει συμβάλλει και στον τρόπο με τον οποίο γράφω, αφού και το κείμενο της παράστασης είναι δικό μου.

Πώς αποφασίσατε να συγγράψετε; Ήταν δύσκολο να βρείτε κάτι να σας εκφράζει ή θέλατε να δώσετε μια άλλη προσέγγιση;

Όχι, υπάρχουν πολλά αξιόλογα έργα, απλώς το συγκεκριμένο έργο προέκυψε από μια ανάγκη δικής μου έκφρασης, ήταν κάτι το οποίο ξεκίνησε από απλές σκέψεις δικές μου, οι οποίες έβλεπα ότι ταυτίζονται με σκέψεις άλλων ανθρώπων και έτσι αποφάσισα να το γράψω. Πιστεύω ότι το συγκεκριμένο κείμενο έχει μεγάλη αλήθεια μέσα του, όχι μόνο δική μου, αλλά και άλλων ανθρώπων.

Δίνει κάτι καινούργιο σε θέμα προσέγγισης;

Κάθε καλλιτεχνικό δημιούργημα πιστεύω ότι έχει να δώσει κάτι καινούργιο. Με αυτήν τη λογική θα σταματούσε κάθε είδος παραγωγής νέας καλλιτεχνικής δημιουργίας, το οποίο θεωρώ ότι δεν είναι σωστό, καθώς πιστεύω πάρα πολύ στο νέο αίμα καλλιτεχνών.

Η ηρωΐδα που πλάσατε έχει κοινά στοιχεία με εσάς;

Υπάρχουν κοινά στοιχεία, δεν μπορώ να το αρνηθώ. Όταν γράφεις κάτι, κάπου υπάρχει και το δικό σου στοιχείο, αναπόφευκτα. Η συγκεκριμένη ηρωΐδα έχει κομμάτια του εαυτού μου, αλλά έχει και πολλά δικά της χαρακτηριστικά, είναι ένας ιδιαίτερος χαρακτήρας.

"Αυτό που θες" της Ιζαμπέλλα Φούλοπ: Αυτό που θες ή αλλιώς φοβάμαι, άρα υπάρχω…, κριτική της Λίας Τσεκούρα. Mια καταγγελία της ανθρώπινης μοναξιάς, αποξένωσης, απελπισίας, ερωτικής απουσίας∙αυτό που θες κριτική "Αυτό που θες" της Ιζαμπέλλα Φούλοπ: Αυτό που θες ή αλλιώς φοβάμαι, άρα υπάρχω…, κριτική της Λίας Τσεκούρα. Mια καταγγελία της ανθρώπινης μοναξιάς, αποξένωσης, απελπισίας, ερωτικής απουσίας∙αυτό που θες κριτική

Έχει στοιχεία τα οποία μπορεί και να σας τρομάζουν κάπως;

Ναι, φυσικά. Έχει στοιχεία που μπορεί να τρομάξουν τον καθένα, διότι είναι πάρα πολύ ξεκάθαρη σε αυτό που λέει και σκέφτεται.

Αυτό που θες, ο τίτλος ακούγεται απειλητικός, αποφασιστικός, εκφράζει μια αντίθεση, μια αμφισημία.

Νομίζω ότι έτσι ακριβώς είναι και η ηρωΐδα. ‘Εχει διάφορές οπτικές και διάφορους αντικατοπτρισμούς προσωπικοτήτων.

Είναι μια πιραντελλική ηρωΐδα;

Όχι, δε θα το έλεγα∙ είναι πιο καθημερινός άνθρωπος, υπάρχει σουρεαλισμός στο έργο ως προς το περιεχόμενό του, αλλά νομίζω ότι ο χαρακτήρας είναι αρκετά καθημερινός, θα μπορούσε να είναι και η γειτόνισσα που ποτέ δεν ξέρουμε τι κάνει τα σαββατοκύριακα, που δε δουλεύει.

Πώς τον δουλεύετε τον ρόλο; Εισάγετε κάποια μορφή αυτοσχεδιασμού;

Υπήρξαν πολλά στοιχεία αυτοσχεδιασμού∙ σε αυτό με βοήθησε πολύ και ο σκηνοθέτης ο Γ. Νινιός με τον οποίο δουλέψαμε πάρα πολύ το κείμενο, οπότε μπορέσαμε να το αποδομήσουμε. Εγώ ήμουν τυχερή διότι μέσα από τη συνεργασία μου μπόρεσα να το αποδομήσω και έφτασε να γίνει κάτι αρκετά διαφορετικό από αυτό που είχα αρχικά στο μυαλό μου. Υπάρχουν στην παράσταση αρκετά στοιχεία που προέκυψαν μέσα από τις πρόβες, από αυθόρμητα πράγματα που έβγαιναν τεχνικά καθώς δουλευόταν το έργο.

Σκέφτεστε ποτέ ότι θα έπρεπε να αλλάξετε κάτι στην ερμηνεία; Είναι ένας ρόλος ζωντανός που κάθε φορά ή κάθε βράδυ τον ξανασκέφτεστε και αλλάζετε κάτι; Μια έκφραση ή μία κίνηση;

Αυτό ισχύει λίγο έως πολύ – τουλάχιστον θα πρέπει να ισχύει στο θέατρο δηλαδή να είναι ζωντανό το θέατρο. Οι άνθρωποι αλλάζουν, η ψυχολογία σου αλλάζει, οπότε λογικό είναι να υπάρχει μια διαφοροποίηση, επομένως καλό θα ήταν να μην πηγαίνεις κόντρα σε αυτό αλλά να σε παίρνει μαζί του.

Κάθε παράσταση είναι μοναδική, οπότε βιώνετε κι αυτήν την εσωτερική διεργασία μεταξύ πλατείας και σκηνής. Έχετε αντιμετωπίσει μια πλατεία, που δεν είναι δεκτική και να σας δημιουργεί δυσαρέσκεια;

Δυσαρέσκεια δε θα το έλεγα, διότι προσπαθώ  – δεν το καταφέρνω πάντα – να μην παρασύρομαι από αυτό∙ ωστόσο, δε θα έλεγα δυσαρέσκεια. Εξαρτάται από την παράσταση, υπάρχουν παραστάσεις που οι θεατές γελάνε από την πρώτη σκηνή έως την τελευταία, υπάρχουν και παραστάσεις με απόλυτη σιγή∙ εκεί επηρεάζεσαι λίγο, θεωρητικά δεν πρέπει, αλλά νομίζω ότι είναι θέατρο, αυτό είναι ζωντανό και αναπόφευκτο.

Ανακαλύπτετε στοιχεία δικά σας που δεν ξέρατε ότι τα έχετε ως άνθρωπος;

Αυτό συνέβη περισσότερο κατά τη διάρκεια των προβών και λιτότερο στις παραστάσεις, αλλά ακόμη και κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, υπάρχουν φορές που στο τέλος λέω ότι αυτό δεν το περίμενα από εμένα κι έχει να κάνει και με αυτό που είπατε πριν, ότι παίζει και το κοινό τον ρόλο του σε αυτό. Έχει τύχει να βρεθώ σε καταστάσεις στις οποίες ανταπεξήλθα πολύ διαφορετικά από όσο θεωρούσα ότι θα μπορούσα να το καταφέρω. Πιστεύω γενικά, ότι το συγκεκριμένο έργο, ίσως επειδή είναι και μονόλογος, ίσως επειδή το κάνω και δεύτερη χρονιά και είναι η πρώτη φορά που κάνω κάτι μόνη μου πάνω στη σκηνή, με έχει ωριμάσει πολύ.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ρόλος εκτός από αυτόν που είναι παιδί σας;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Κάθε ρόλος έχει τη γοητεία του. Γενικά ως ηθοποιοί μάς αρέσει να έχουμε πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά ακόμη και στους μικρότερους ρόλους έχω βρει πράγματα που έχω αγαπήσει και δε νομίζω ότι μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον.

Προτιμάτε την κωμωδία ή την τραγωδία, και υπάρχουν ρόλοι που θα θέλατε να παίξετε;

Στην ουσία τώρα ξεκινάω, οπότε υπάρχουν αμέτρητοι ρόλοι που εύχομαι κάποια στιγμή να πιάσω στα χέρια μου και να μου τους εμπιστευθούν. Αγαπώ την κωμωδία, νομίζω έχει μια ιδιαίτερη δύναμη και ειδικά σήμερα νομίζω ο κόσμος το έχει ανάγκη περίστερο από ποτέ. Ωστόσο, και η τραγωδία είναι κάτι το ιντριγκαδόρικο, αλλά θεωρώ ότι η δύναμη και το βάθος ενός κωμικού ρόλου ανεβάζει λίγο πιο πάνω την κωμωδία. Μου αρέσει πολύ όταν ένα έργο μπορεί να αποτυπώνει το τραγελαφικό που υπάρχει στη ζωή μας, όλες τις καταστάσεις που ζούμε έχουν την κωμική τους πλευρά

Πόσο σας βοήθησε το θέατρο στην καθημερινή σας ζωή και στις σχέσεις σας;

Νομίζω ότι το θέατρο βοηθά πάρα πολύ όχι μόνο τον ηθοποιό, αλλά όποιον κι αν ασχοληθεί και μελετήσει θεατρικά έργα, ακόμη και επιστήμες που ασχολούνται με τον άνθρωπο. Πιστεύω ότι βοηθάει, κάνει αυτόν που το έχει μελετήσει να βλέπει τις καταστάσεις με άλλο μάτι. Δεν ξέρω εάν είναι καλό ή κακό, εξαρτάται από την περίπτωση, αποκτάς διαφορετική οπτική απέναντι στα γεγονότα.

"Αυτό που θες" της Ιζαμπέλλα Φούλοπ: Αυτό που θες ή αλλιώς φοβάμαι, άρα υπάρχω…, κριτική της Λίας Τσεκούρα. Mια καταγγελία της ανθρώπινης μοναξιάς, αποξένωσης, απελπισίας, ερωτικής απουσίας∙αυτό που θες κριτική

Σκηνοθετικά συνεργαστήκατε με τον κ. Νινιό. Τι συμβολίζει ο σκηνοθέτης για τον ηθοποιό; Τον καθοδηγητή; Τον μέντορα;

Είναι κατά περίπτωση. Υπάρχουν φορές πουδεν υπάρχει χρόνος για να δουλέψει ο σκηνοθέτης σε βάθος με τον ηθοποιό και του λέει τι πρέπει να κάνει∙ η προσωπική δουλειά χρειάζεται έτσι κι αλλιώς. Αλλά πιστεύω ότι τουλάχιστον στη συγκεκριμένη συνεργασία, για μένα ήταν σαν δεύτερη σχολή.

Είπατε ποτέ ότι επειδή εσείς γράψατε το έργο θα θέλατε να εκφράσετε και μια σκηνή με διαφορετικό τρόπο ή ταυτίστηκαν οι απόψεις σας; Τι σκέφτεστε πριν βγείτε στη σκηνή;

Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε κοινή οπτική και βοήθησε πάρα πολύ. Σίγουρα υπήρξαν πράγματα που εγώ η ίδια δεν είχα αντιληφθεί, κι αυτό συμβαίνει πολλές φορές με κάποιον που δημιουργεί κάτι. Κάποιος άλλος βλέπει χιλιάδες άλλα πράγματα σε ένα έργο τέχνης κι αυτή είναι η μαγεία της τέχνης. Πριν βγω στη σκηνή σκέφτομαι ότι θέλω να είμαι αληθινή και να περάσω στον κόσμο αυτό που έχει η ηρωΐδα στην καρδιά της.

Τα πάντα στη ζωή είναι θέατρο;
Λένε ότι η ζωή είναι μια μεγάλη σκηνή, αλλά θα έλεγα ότι τα πάντα στη ζωή είναι αυτοσχεδιασμός, διότι ακόμη κι όταν έχει κάνει εκατοντάδες πρόβες, τα πράγματα ποτέ δεν είναι όπως τα έχεις προετοιμάσει – σκεφτεί. Επομένως, πρέπει να προσαρμόζεσαι, να αυτοσχεδιάζεις και να κρατάς πάντα το καλύτερο που μπορεί να σου δώσει η ζωή.
Πώς θέλετε να φύγει ο θεατής;

Το συγκεκριμένο έργο έχει αυτήν τη γλυκόπικρη γεύση, που σου αφήνουν και οι καθημερινές καταστάσεις της ζωής. Παρ΄όλα αυτά βλέπω ότι πολλοί θεατές φεύγουν προβληματισμένοι, και για εμένα η επιτυχία είναι ο θεατής να φεύγει με συναισθήματα, δέος, χαρά ή ανάγκη να αλλάξει κάποια πράγματα.

Τι είναι το θέατρο για εσάς;
Για μένα το θέατρο είναι μεγάλη αγάπη και είναι ευλογία όταν μπορείς να κάνεις επαγγελματικά κάτι που αγαπάς. Για μένα το θέατρο είναι ευλογία!

"Αυτό που θες" της Ιζαμπέλλα Φούλοπ: Αυτό που θες ή αλλιώς φοβάμαι, άρα υπάρχω…, κριτική της Λίας Τσεκούρα. Mια καταγγελία της ανθρώπινης μοναξιάς, αποξένωσης, απελπισίας, ερωτικής απουσίας∙αυτό που θες κριτική

Ευλογία είναι να υπάρχουν τέτοιες παρουσίες και κείμενα στο ελληνικό θέατρο.

Κείμενο: Λία Τσεκούρα

Φωτογραφία: Πέτρος Πουλόπουλος


Ταυτότητα της παράστασης
Συντελεστές
Σκηνοθ.-μουσ.- στίχοι: Γ. Νινιός
Ερμηνεύει: Ιζ. Φούλοπ
Φωτισμός: Σ. Κοπανάκη
Κοστούμια: Demetra Sideri
Σκηνικά: Tibor Fulop

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here