READING

surREALme: 18 + 1 Ερωτήσεις στον Δημήτρη Αναστασίο...

surREALme: 18 + 1 Ερωτήσεις στον Δημήτρη Αναστασίου

Ο Δημήτρης Αναστασίου γεννήθηκε, κι αυτό είναι σχεδόν βέβαιο· γεννήθηκε εκτός τόπου και χρόνου, κι αυτό, επίσης, είναι σχεδόν βέβαιο. Για όλα τα υπόλοιπα αμφιβάλλει, καμιά φορά ακόμα και για τη Μόνη Βεβαιότητα, αφού, όπως φαίνεται, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι διαφυγής, σε στυλ “Ωραία Ρεμέδιος”, ας πούμε. Σπούδασε, απ’ όσο θυμάται, ζωγραφική· δηλώνει «ζωγράφος», αλλά καμιά φορά ανησυχεί ότι είναι «εικαστικός». Παίζει με τις λέξεις, κυριολεκτεί με τα χρώματα. Η ζωγραφική του είναι ρεαλιστική, έτσι λένε. Η ζωή του όμως τείνει προς τον σουρεαλισμό, έτσι λέει ο ίδιος. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα πράγματα συμβαίνουν μέσα στο κεφάλι του, μιας και σπανίως βγαίνει από το σπίτι του. Το προσωπικό του ρεκόρ στην αϋπνία είναι 72 ώρες, στο τέλος τον πήρε ο ύπνος σε μια διάλεξη. Ομιλητής ήταν ο ίδιος. Λέει πολλά ψέματα, αλλά σχεδόν πάντοτε πιστεύοντάς τα ως αληθινά. Συχνά μπερδεύει πρόσωπα και ονόματα και μετά αισθάνεται πολύ άσχημα.

Το πρώτο εικαστικό έργο που θυμάμαι είναι, μάλλον, μια ελαιογραφία του Κώστα Καρνάβα, που βρισκόταν στο σαλόνι του πατρικού μου. Παρουσίαζε ένα πλήθος γυμνά παιδιά να φέρνουν τα πάνω – κάτω μέσα σε ένα σαλόνι, καθώς η μάνα τους -γυμνή κι αυτή- έπιανε απελπισμένη το κεφάλι της. Ήταν έργο που έμοιαζε κάπως με Matisse, αλλά στο ναΐφ.

Η πρώτη μου επίσκεψη σε μουσείο/γκαλερί/ αίθουσα τέχνης ήταν στο Μουσείο Γουλανδρή στην Άνδρο, για μια έκθεση με τίτλο «ο Chagall της Μεσογείου». Η πρώτη που θυμάμαι, τουλάχιστον. Ήμουν δεκαπέντε ετών. Είχαμε πάει οικογενειακώς.

Αυτό που θυμάμαι από εκείνη τη μέρα είναι ότι δεν ήταν απλώς μια επίσκεψη κάποιων ωρών σε ένα μουσείο, αλλά ένα κανονικό ταξίδι που κράτησε δυο μέρες (διανυκτερεύσαμε στην Άνδρο), με σκοπό να δούμε κάποιες ζωγραφιές. Έκτοτε, έκανα πολλά ταξίδια μόνο και μόνο για να δω κάποιες ζωγραφιές. Θα έλεγα, μάλιστα,  ότι το να δω κάποιες ζωγραφιές είναι ένας από τους ελάχιστους λόγους που μπορούν να με κάνουν να μπω στον κόπο να ταξιδέψω, ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου.

Ένα έργο (μικρής αξίας ή χωρίς αξία) που θυμάμαι από το πατρικό μου σπίτι είναι μια αντιγραφή του πορτρέτου της Berthe Morisot από τον Édouard Manet, που είχε ζωγραφίσει ο πατέρας μου.

Το πρώτο έργο που αγόρασα (πρωτότυπο ή σε αναπαραγωγή) δεν ήταν ένα, ήταν τέσσερα μαζί. Σε κάποια εφηβικά γενέθλιά μου, με τα λεφτά του δώρου μου, αγόρασα τέσσερις αφίσες: έναν Georges de La Tour, έναν Van Gogh (μια αντιγραφή που είχε κάνει από έργο του Millet) και δυο Dali.

Αν μπορούσα να έχω οποιοδήποτε πρωτότυπο έργο (τέχνης) στην κατοχή μου, θα διάλεγα το «Virgin and Child with Canon van der Paele», του Jan Van Eyck.

Θα το τοποθετούσα σε ένα άδειο δωμάτιο.

Αν μπορούσα να συναντηθώ ένα βράδυ με τον αγαπημένο μου εικαστικό θα διάλεγα τον Jan Van Eyck.

Θα πηγαίναμε στο ατελιέ του και θα μου έδειχνε όλα του τα μυστικά, είτε το ήθελε είτε όχι. Φεύγοντας, θα του έκλεβα το πιο λεπτό του πινέλο.

Θα έφερνα στην παρέα τον Otto Dix, γιατί θα έπρεπε να δει ο Jan τι συμβαίνει αν ανακατέψεις στο μπλέντερ τη φλαμανδική λεπταισθησία με μπόλικο μπαρούτι, μισό μπουκάλι αψέντι και δυο τζούρες ταμπάκο.

Η συνάντηση θα γινόταν άνω κάτω όταν θα εμφανιζόταν ο Vincent.

Την αυτοπροσπωπογραφία μου θα ήθελα να την φιλοτεχνήσει ο Hans Memling.

Αν μπορούσα να έχω φτιάξει ένα διάσημο έργο αυτό θα ήταν το “Πολύπτυχο της Γάνδης”, των αδελφών Van Eyck, το έργο που, κατά κάποιους, σηματοδοτεί την αρχή της νεωτερικής ζωγραφικής. Μόλις το ολοκλήρωνα, εσχατόγηρος πια, θα διακήρυττα το τέλος της ζωγραφικής.

To προσωπικό μου φανταστικό μουσείο αποτελείται από τα εξής έργα/αντικείμενα τέχνης: Τους “Αρραβώνες των Αρνολφίνι” του Van Eyck, τον “Κήπο των Ηδονών” του Ιερώνυμου Μπος, την “Τελική Κρίση” του Hans Memling, την “Αποκαθήλωση” του Rogier van der Weyden, εκείνο το μικρό κορίτσι του Petrus Christus, το «Great Piece of Turf” του Dürer, έναν Bruegel, έναν -οποιονδήποτε- Vermeer, πεντ’ έξι Vallotton, έναν μόνο Van Gogh (για να μην εκραγεί το μουσείο), λίγους Otto Dix, τα ερωτικά του George Gross, ένα ξαπλωμένο γυμνό του Modigliani, έναν Auerbach, δυο-τρία πορτρέτα και δυο-τρία εσωτερικά από την πρώιμη φάση του Lucian Freud και ένα-δυο εσωτερικά του Hockney. Λίγα σχέδια του Schiele και λίγα του Kitaj. Το “Bιβλίο των Ωρών”. Μια φλαμανδική ξυλόγλυπτη μινιατούρα του 16ου αιώνα από αυτές που έβλεπα στο Bode Museum.

{Στο σουρεαλιστικό παιχνίδι που ακολουθεί, το δεύτερο σκέλος γράφτηκε χωρίς τη γνώση του πρώτου}

Όλοι οι φαροφύλακες βλέπουν φαντάσματα, επομένως τα πουλιά κοιμούνται χαράματα σε φωλιές από φωτιές.

Αν σε ένα ταξίδι με πλοίο οι σωστικές λέμβοι άρχιζαν ξαφνικά να πετούν τα χταπόδια θα χόρευαν σπάζοντας σε χίλια κομμάτια την ησυχία του βυθού.

Πώς φωταγωγείται μία πόλη; Ανάβοντας κεριά σε καταιγίδες.

ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΦΑΝΑΡΙ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΟΝ ΘΝΗΣΙΓΕΝΗ ΚΟΡΜΟΡΑΝΟ

surREALme: 18 + 1 Ερωτήσεις στον Δημήτρη Αναστασίου της Ελένης Γαλάνη. Ο Δημήτρης Αναστασίου γεννήθηκε, κι αυτό είναι σχεδόν βέβαιο.

Αρραβώνες των Αρνολφίνι, Jan Van Eyck

Το αγαπημένο μου έργο τέχνης έχει ένα λάθος, ενώ είναι τέλειο. Έχει σουρεαλιστικά στοιχεία, ενώ λάμπει από ορθολογιστική ευταξία. Είναι μια ιστορία μυστηρίου, ενώ χρησιμεύει ως συμβολαιογραφική πράξη. Είναι παιγνιώδες και έχει χιούμορ, ενώ μοιάζει σοβαρό και πένθιμο. Μετράει πολλούς αιώνες, αλλά είναι τόσο σύγχρονα ζωγραφισμένο που, εικαστικά, μου θυμίζει adventure παιχνίδι τελευταίας κοπής.

Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι σε αυτό το έργο θα ήμουν τρελός και άσχετος.

Ο Δημήτρης Αναστασίου είναι ζωγράφος. Στην γκαλερί ena contemporary ολοκληρώθηκε πριν από λίγες μέρες η έκθεσή του με τίτλο Α=-Α. Τα 162 έργα που παρουσιάστηκαν στην έκθεση αποτελούν το υλικό του ομότιτλου graphic novel του, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ.

surREALme: 18 + 1 Ερωτήσεις στον Δημήτρη Αναστασίου της Ελένης Γαλάνη. Ο Δημήτρης Αναστασίου γεννήθηκε, κι αυτό είναι σχεδόν βέβαιο.

Επιμέλεια/ Φωτογραφία: Ελένη Γαλάνη

H φωτογράφιση έγινε στα Ανάβρυτα. Το αντικείμενο με τα οποίο φωτογραφίζεται ο Δημήτρης Αναστασίου είναι ένας παλιός αστρολάβος.


Γεννήθηκα στην ΑΘήνα, αλλά κατοικώ στο κεφάλι μου, αλλάζοντας πόλεις διαρκώς. Η ηλικία μου αυξάνει εξακολουθητικά – χωρίς να με προσδιορίζει. Μου αρέσουν τα υπερατλαντικά ταξίδια, η Καταστασιακή Διεθνής, η ανατροπή (σε χρόνο που δεν το περιμένει κανείς - ούτε εγώ), το boho - chic και η τέχνη σε όλες τις μορφές της. Θέλω να ακούω μουσική 24/7. Αγαπάω τα καλοκαιρινά καπέλα και τους βυθούς (κάθε είδους). Αν δεν ήμουν αυτό που είμαι θα ήμουν μια νότα σε τζαζ παρτιτούρα για σαξόφωνο -του Sonny Rollins. Θα με βρείτε στα βιβλία, την ιστοσελίδα και στο blog μου.

RELATED POST

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

INSTAGRAM
FOLLOW ME