READING

surREALme: 18+1 Ερωτήσεις στη Μαρία Γιαγιάννου...

surREALme: 18+1 Ερωτήσεις στη Μαρία Γιαγιάννου

Η Μαρία Γιαγιάννου σπούδασε διάφορα που της άρεσαν. Ξεγλίστρησε από το διδακτορικό εγκαίρως δόξα τω θεώ. Πάντα χορεύει. Έχει αδελφικούς φίλους. Δε βαριέται εύκολα τους ανθρώπους, ούτε καν τους βαρετούς. Έχει εθιστεί στο θέατρο. Έχει γράψει για τον φωτεινό έρωτα, για την κατάρρευση της ουτοπίας, για τους ζωανθρώπους. Της αρέσει να δίνει λόγια στην εικόνα και στη μουσική. Το μωρό της τραγουδάει ολόκληρο το «Βγαίνει η βαρκούλα» και σκαρφαλώνει παντού. Τρελαίνεται να το στηρίζει. Έχει πολλά χέρια. Φοράει καπέλα. Ζωγραφίζει τερατάκια πάνω σε κουτιά. Ξυπνούσε αργά, τώρα νωρίς. Διαβάζει αργά, γράφει γρήγορα. Δεν ξεχνά το ολιγόλεκτο του Καρούζου «Η φαντασία της πραγματικότητας αφοδεύει γιασεμάκια» και την άδεια καρέκλα του Βαν Γκογκ.

Επιστρέφει πάντα στη ρεματιά για βόλτα και στα έλατα για αρμονία. Είναι ποντοπόρος των μικρών αποστάσεων.

Processed with VSCO with t1 preset

Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ίσως ήταν «Ο Μάγος του Οζ» του Φρανκ Μπάουμ.

Ο αγαπημένος μου παιδικός (λογοτεχνικός) ήρωας είναι η Μόμο, από το ομώνυμο βιβλίο του Μίχαελ Έντε.

Με εντυπωσίασε γιατί είναι ένα κοριτσάκι μαγικό που ξέρει να αφουγκράζεται και επιπλέον αντιμάχεται τους γκρίζους ανθρώπους που κλέβουν τον Χρόνο. Το να ξέρεις να ακούς και να διασώζεις τον Χρόνο είναι ζηλευτές αρετές.

Processed with VSCO with t1 preset

Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι από το πατρικό μου σπίτι είναι το βιβλίο «Παραμύθια του Λαού μας» σε επιμέλεια του Γιώργου Ιωάννου από τις εκδόσεις Ερμής, που μου διάβαζε ο πατέρας μου. Είχε πορτοκαλί εξώφυλλο και ωραία, αδρή εικονογράφηση. Θυμάμαι το παραμύθι «Η σταχτοπιπιλιάρου» – μια μεταγραφή της Σταχτοπούτας!

Το πρώτο βιβλίο που αγόρασα με δικά μου χρήματα ίσως ήταν κάποιο του Έρμαν Έσσε. Μου φαίνεται, το «Ντέμιαν».

Αν μπορούσα να επέμβω, να αλλάξω την πλοκή ή το εξώφυλλο ή και τα δύο σε ένα αγαπημένο λογοτεχνικό έργο αυτό θα ήταν το σχεδόν-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της βικτωριανής πεζογράφου Σάρλοτ Μπροντέ «Βιλέτ».

Μαρία Γιαγιάννου / Ελένη Γαλάνη

Το Εξαίσιο Πτώμα, Μαρία Γιαγιάννου + Ελένη Γαλάνη

Θα άλλαζα το τέλος, χωρίς δισταγμό. Η ηρωίδα έχει ταλαιπωρηθεί πολύ σε όλη τη διάρκεια του βιβλίου για να μην αποζημιωθεί εντέλει. Ενώ στο τέλος καταφέρνει να βρεθεί με τον αγαπημένο της: α) η χαρά είναι πολύ υποτονική για τα γούστα μου και β) σε διάρκεια μιας παραγράφου γκρεμίζονται όλα.

Αν μπορούσα να συναντηθώ με τον αγαπημένο μου συγγραφέα θα διάλεγα, με αμφιθυμία, τον Βίτολντ Γκομπρόβιτς, αν και δε θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε.

Θα πηγαίναμε σε ένα πάρκο με σιντριβάνι και θα παρατηρούσαμε τους τρόπους με τους οποίους τέμνονται οι άνθρωποι, οι γάτες, οι πίδακες του νερού, τα κλαδιά και όλα όσα μας περιβάλλουν. Μάλλον δε θα μιλούσαμε.

Θα έφερνα στην παρέα (εκτός από τον άντρα μου και το κοριτσάκι μου, για να είναι μάρτυρες) τον Τσέχοφ, τον Χένρι Τζέιμς, τον Όσκαρ Ουάιλντ, την Άντζελα Κάρτερ, τον Σκαρίμπα, τον Σαλβαντόρ Νταλί, τη Μαίρη Σέλλεϊ, τον Κέννεθ Πάτσεν και την Κλάρα Σούμαν. Νομίζω ότι θα ήταν μια αποτυχημένη μάζωξη και κανείς δε θα γούσταρε κανέναν! Εγώ όμως θα τους είχα όλους!

Η συνάντηση θα γινόταν στο Παγκράτι, στην πλατεία Προσκόπων, ένα ανοιξιάτικο μεσημέρι φέτος, αλλά με την γκαλερί Titanium να λειτουργεί. Θα βλέπαμε την έκθεση με κολάζ του Οδυσσέα Ελύτη (που όλοι θα τη θεωρούσαν μέτρια) και μετά θα τον παίρναμε μαζί μας, όπως και τον γκαλερίστα, τον θείο μου τον Αριστείδη, και θα πηγαίναμε στην αυλή του Καραβίτη για παϊδάκια. Το ίδιο βράδυ θα μαζευόμασταν όλοι στο παλιό μου σαλονάκι των 20 τ.μ. και θα γράφαμε μια ομαδική συλλογή διηγημάτων βασισμένη σ’ αυτή την εμπειρία.

Τη βιογραφία μου θα ήθελα να τη γράψει ένας άνθρωπος που έπεσε από το περβάζι προσπαθώντας να ταΐσει τα περιστέρια, το 1997, τη χρονιά που έδινα Πανελλήνιες για δεύτερη φορά: ο μαγικός συγγραφέας της Τσεχίας, Μπόχουμιλ Χράμπαλ.

Processed with VSCO with t1 preset

Αν μπορούσα να έχω γράψει ένα οποιοδήποτε βιβλίο (ενός άλλου συγγραφέα) θα επέλεγα το «Όλα έρχονται στο φως» του σχεδόν συνομηλίκου μου Αμερικανού Τζόναθαν Σάφραν Φόερ.

Θα το δημοσίευα με το ψευδώνυμο Τζόναθαν Σάφραν Φόερ και με τον τίτλο «Αν γελάνε τα σκυλιά».

Η προσωπική μου απαραίτητη βιβλιοθήκη πέντε βιβλίων αποτελείται από τους πέντε πρώτους τόμους εκ των επτά του «Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο» του Μαρσέλ Προυστ. Εκεί μέσα υπάρχουν όλα τα άλλα.

Processed with VSCO with t1 preset

{Στο σουρεαλιστικό παιχνίδι που ακολουθεί, το δεύτερο σκέλος γράφτηκε χωρίς τη γνώση του πρώτου}

Όλες οι ερωτήσεις είναι αναποφάσιστες, άρα σταδιακά οι προβιές των αρνιών θα γίνουν πάλι λευκές.

Αν οι κάκτοι μπορούσαν να σκεφτούν, τα κτίρια της πόλης θα υψώνονταν τόσο που οι ταράτσες τους θα συναντούσαν τα θεμέλια του Οίκου του Θεού.

Πώς φορτίζεται ένα κινητό; Με την σαγρέ άκρη μιας γατίσιας γλώσσας.

Leonardo Da Vinci, Μόνα Λίζα, ‎Musée du Louvre, Paris

Το  αγαπημένο μου έργο τέχνης  ορίζεται από τον κόσμο που το βλέπει. Ο κόσμος που παλεύει να το δει είναι πάρα πολύς: μια δίνη επίδοξων θεατών μαζεύεται γύρω από το έργο – οι άνθρωποι κυριολεκτικά στροβιλίζονται, πέφτουν κάτω, ο διπλανός τους τούς σηκώνει, οι από πίσω βρίσκουν την ευκαιρία να χαζέψουν το έργο για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να έρθει ο επόμενος στρόβιλος ανθρώπων και να ξαποστείλει τον προηγούμενο για να δουν όλοι αυτό το μικρό μεγαλούργημα.

 

 

Θα άλλαζα ελαφρώς το χαμόγελο αυτού του προσώπου που απεικονίζεται με φόντο ένα ανισόπεδο τοπίο, θα το άλλαζα λιγάκι, μια σταλιά, ώστε οι ειδικοί και οι μη ειδικοί να απορούν και να αναρωτιούνται: «Μα ήταν πάντοτε έτσι το χαμόγελο αυτής της γυναίκας; Κάπως αλλιώς το θυμόμουν.»

 

Αυτές τις ημέρες (και μέχρι και την Τρίτη 27 Μαρτίου 2018) η παράσταση με τίτλο Κλάρα Σούμαν. Τα χαρισματικά πρόσωπα μιας υπερμαριονέτας (εκδ. Μελάνι), της οποίας υπογράφει το κείμενο, παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Μιλτιάδη Φιορέντζη, με τον ίδιο στην ερμηνεία και με τη Μαρία Όλγα Αθηναίου, τη Βικτωρία Κιαζίμη στο πιάνο και τον Νικόλα Καραγκιαούρη στο λυρικό τραγούδι, στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων Λ. Βογιατζής (Κεφαλληνίας & Κυκλάδων 11) στην Κυψέλη.

Processed with VSCO with t1 preset

Επιμέλεια / Φωτογραφία: Ελένη Γαλάνη

H φωτογράφιση έγινε στο ατελιέ του Απόστολου Γιαγιάννου στον Πολύδροσο Χαλανδρίου. Τα αντικείμενα με τα οποία φωτογραφίζεται η συγγραφέας (το πορτραίτο του Μπέκετ, το ορειχάλκινο μήλο και το καπέλο) είναι φιλοτεχνημένα από τον εικαστικό.


Γεννήθηκα στην ΑΘήνα, αλλά κατοικώ στο κεφάλι μου, αλλάζοντας πόλεις διαρκώς. Η ηλικία μου αυξάνει εξακολουθητικά – χωρίς να με προσδιορίζει. Μου αρέσουν τα υπερατλαντικά ταξίδια, η Καταστασιακή Διεθνής, η ανατροπή (σε χρόνο που δεν το περιμένει κανείς - ούτε εγώ), το boho - chic και η τέχνη σε όλες τις μορφές της. Θέλω να ακούω μουσική 24/7. Αγαπάω τα καλοκαιρινά καπέλα και τους βυθούς (κάθε είδους). Αν δεν ήμουν αυτό που είμαι θα ήμουν μια νότα σε τζαζ παρτιτούρα για σαξόφωνο -του Sonny Rollins. Θα με βρείτε στα βιβλία, την ιστοσελίδα και στο blog μου.

RELATED POST

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

INSTAGRAM
FOLLOW ME
WP to LinkedIn Auto Publish Powered By : XYZScripts.com