Μοιραστείτε

Ο Θοδωρής Τσαπακίδης γεννήθηκε στις Βρυξέλλες από γονείς πολιτικούς πρόσφυγες, όταν πια είχαν μπακάλικο. Έπαιζε με τον αδερφό του το «Μυστηριώδες νησί», μ’ ένα κουλουριασμένο σεντόνι και playmobil. Πλέον διδάσκει μηχανικούς του εμπορικού ναυτικού, με παραπλήσια μέσα. Κατά τη νεότητά του παρέβη μία από τις δέκα εντολές προς χάριν της ερμηνείας των ονείρων. Το Ρωμαίος και Ιουλιέτα που έγραψε φέρει υπότιτλο Περιμένοντας. Ως εκ τούτου δικοί του είναι οι στίχοι: «Τι άλλο ζητάς από την ανεπάρκεια των θηλών μου/ άντρας είμαι πόσες φορές θα σ’ το πω;». Τον κάλεσαν να μεταφράσει Ελρόι και αγωνιώντας αν θα νοσήσει είδε την Κάρολ κάπου πάνω σε ένα γραφείο των εκδόσεων. Ο παππούς του ήταν στην κυβέρνηση του βουνού και την αυτοβιογραφία του δακτυλογράφησε νεαρός μαχητής του ΔΣΕ, με το ψευδώνυμο Λωλός. Ανθρώπους που κάτι του θυμίζουν, τους υποδέχεται με τη φράση «κάπου πρέπει να έχουμε τσακωθεί».

Εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει τη σχέση του Ντεγκά με τον Λυσία, αλλά δεν τον πειράζει.

Την Τετάρτη 28 Μαρτίου 2018 παρουσιάστηκε στο art bar Poems & Crimes  (Αγ. Ειρήνης 17, Μοναστηράκι) το μυθιστόρημά του Ο ελέφαντας του Hotel Phidias (εκδ. Πικραμένος), ενώ μέχρι και την Κυριακή 1 Απριλίου 2018 παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού (Λεωφ. Αμαλίας 4, Σύνταγμα) σε σκηνοθεσία-δραματουργία του η παράσταση Υπέρ Αδυνάτου, όπου συναντιούνται ο λόγος του Λυσία με τη μικρή χορεύτρια του Ντεγκά, με την ηθοποιό Δέσποινα Σαραφείδου και τον χορευτή Δημήτρη Ράπτη, σε σκηνικά-κοστούμια Βασίλη Μπαρμπαρίγου και φωτισμούς Τάσου Παλαιορούτα.

Το πρώτο βιβλίο που διάβασα είναι ένα μυστηριώδες νησί (Ιούλιος Βερν).

Ο αγαπημένος μου παιδικός (λογοτεχνικός) ήρωας είναι ο Nemo, ο καπετάνιος.

Με εντυπωσίασε γιατί είναι ξένος παντού.

Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι από το πατρικό μου σπίτι είναι ντυμένο με γυαλιστερό πράσινο χαρτί περιτυλίγματος (Ο μικρός πρίγκιπας).

Το πρώτο βιβλίο που αγόρασα με δικά μου χρήματα είναι η ερμηνεία των ονείρων (Σίγκμουντ Φρόυντ).

Αν μπορούσα να επέμβω, να αλλάξω την πλοκή ή το εξώφυλλο ή και τα δύο σε ένα αγαπημένο λογοτεχνικό έργο αυτό θα ήταν το Ρωμαίος & Ιουλιέτα (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ).

Θα άλλαζα (άλλαξα) το τέλος, ο Ρωμαίος αποπειράται να μαχαιρωθεί, αλλά δεν τα καταφέρνει, η Ιουλιέτα βγαίνει από τη νάρκη και τον βρίσκει αιμόφυρτο… και το άρχισα από εκεί…

Αν μπορούσα να συναντηθώ με την αγαπημένη μου συγγραφέα θα ήμουν συνομήλική της γυναίκα (Πατρίτσια Χάισμιθ).

Θα πηγαίναμε στο σπίτι της λογοτεχνίας στην Πάρο, με την προϋπόθεση να πάρουμε και το αυτοκίνητο.

Θα έφερνα στην παρέα τη Ρούλα Πατεράκη.

Η συνάντηση θα γινόταν η αρχή μιας υπέροχης φιλίας.

Την βιογραφία μου θα ήθελα να τη γράψει ο παππούς μου.

Αν μπορούσα να έχω γράψει ένα οποιοδήποτε βιβλίο (ενός άλλου συγγραφέα) θα επέλεγα το Ο μικρός πρίγκιπας

Θα το δημοσίευα με το ψευδώνυμο Πιερό Ντεφλέρ και με τον τίτλο Petite fleur.

«ΤΟ ΠΑΡΕΛΑΣΤΙΚΟ ΣΦΥΡΙ ΥΜΝΕΙ ΤΟΝ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΗΡΩΑ»

Η προσωπική μου απαραίτητη βιβλιοθήκη πέντε βιβλίων αποτελείται από τα εξής: Η προέλευση του έργου Τέχνης του Χάιντεγκερ, Θλιβεροί Τροπικοί του Στρος, Η άνοδος της ασημαντότητας του Καστοριάδη, Η Κασσάνδρα και οι λογοκριτές της Βαν Ντάυκ, Η παρακμή του ψεύδους του Ουάιλντ και ένα που να μην έχω διαβάσει.

18+1 Ερωτήσεις στον Θοδωρή Τσαπακίδη, της Ελένης Γαλάνη. "Αν μπορούσα να έχω γράψει ένα οποιοδήποτε βιβλίο (ενός άλλου συγγραφέα) θα επέλεγα το Ο μικρός πρίγκιπας." Διαβάστε τη συνέντευξη εδώ...

{Στο σουρεαλιστικό παιχνίδι που ακολουθεί, το δεύτερο σκέλος γράφτηκε χωρίς τη γνώση του πρώτου}

Τι είναι o γλάρος; Είναι ένα μεγάλο αυτοκίνητο μια ηλιόλουστη μέρα που όλα είναι μαύρα σαν ένα ψάρι στο σκοτάδι

Πώς επισκευάζεται ένα φτερό; Με το βλέμμα στον φωταγωγό, ώσπου κλειδώνουν ιδρώτας και μουσική. Εκεί χάνει το στόμα του.

 

Όλα τα παράθυρα είναι από πούπουλα επομένως οι στιγμές φθίνουν όσο περνάει το γέλιο σου στους 38°C.

 

Το  αγαπημένο έργο τέχνης που θα άλλαζα υπήρξε στον τίτλο ενός βιβλίου στο οποίο ο συγγραφέας το κατέστρεφε. Έχει μεγάλες κολόνες, αέτωμα, μετόπες. Στο παρελθόν ανατινάχτηκε.

 

 

θα άλλαζα τα χρώματα, θα το γέμιζα χρώματα, όπως ήταν στην αρχή, πάρα πολλά χρώματα, όπως στα ρούχα του Guzzi – ίσως και λίγο παραπάνω.

18+1 Ερωτήσεις στον Θοδωρή Τσαπακίδη, της Ελένης Γαλάνη. "Αν μπορούσα να έχω γράψει ένα οποιοδήποτε βιβλίο (ενός άλλου συγγραφέα) θα επέλεγα το Ο μικρός πρίγκιπας." Διαβάστε τη συνέντευξη εδώ...

Επιμέλεια/ Φωτογραφία: Ελένη Γαλάνη

H φωτογράφιση έγινε στο Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού, στη Λεωφόρο Αμαλίας, αριθμός 4, στον πέμπτο όροφο. Τα αντικείμενα με τα οποία φωτογραφίζεται ο συγγραφέας είναι μαζικής παραγωγής, η μπανάνα είναι μάρκας Dole και το σφυρί γερμανικής κατασκευής.

{Για το παιχνίδι «Εξαίσιο πτώμα» (πρόταση σε εισαγωγικά) συνεργάστηκαν η Μαριάννα και ο Μιχάλης, που έτυχε να βρίσκονται στον χώρο κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης}

Ελένη Γαλάνη
Γεννήθηκα στην ΑΘήνα, αλλά κατοικώ στο κεφάλι μου, αλλάζοντας πόλεις διαρκώς. Η ηλικία μου αυξάνει εξακολουθητικά – χωρίς να με προσδιορίζει. Μου αρέσουν τα υπερατλαντικά ταξίδια, η Καταστασιακή Διεθνής, η ανατροπή (σε χρόνο που δεν το περιμένει κανείς - ούτε εγώ), το boho - chic και η τέχνη σε όλες τις μορφές της. Θέλω να ακούω μουσική 24/7. Αγαπάω τα καλοκαιρινά καπέλα και τους βυθούς (κάθε είδους). Αν δεν ήμουν αυτό που είμαι θα ήμουν μια νότα σε τζαζ παρτιτούρα για σαξόφωνο -του Sonny Rollins. Θα με βρείτε στα βιβλία, την ιστοσελίδα και στο blog μου.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here