Τα παραμύθια του Άντερσεν σίγουρα δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Τα έχουμε αγαπήσει πολύ. Mας τα έχουν διηγηθεί οι γονείς μας και ο κόσμος τους έχει ζωντανέψει στη φαντασία μας, ίσως τα έχουμε διαβάσει κι εμείς, άλλοτε δυνατά, άλλοτε ψιθυριστά, στα παιδιά μας. Δακρύσαμε για το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ανησυχήσαμε όταν το ψάρι έφαγε τον μολυβένιο στρατιώτη, χαμογελάσαμε τότε που η πριγκίπισσα ενοχλήθηκε από το μπιζέλι στον ύπνο της, και γέμισε η καρδιά μας φως όταν τα κόκκινα παπούτσια έδωσαν φτερά στα πόδια του τυχερού κοριτσιού.

Με αυτές τις εικόνες στο μυαλό μας, εγώ και τα δικά μου κορίτσια, ξεκινήσαμε να παρακολουθούμε την παράσταση «Τα παραμύθια του Χ.Κ. Άντερσεν» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Όμως, εδώ η έκπληξη ήταν μεγάλη: τα παραμύθια μπλέκονταν γλυκά και ανώδυνα το ένα με το άλλο, συνδέοντας πρόσωπα και πράγματα με έναν ευφάνταστο και μαγικό τρόπο. Ο Γιώργος Νανούρης, όχι απλά διασκεύασε τον πυρήνα των διάσημων παραμυθιών του Άντερσεν, αλλά προχώρησε ένα βήμα παρακάτω…

Γνώρισε τους ήρωες μεταξύ τους, έκανε τις συστάσεις με το κοινό και μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε τα παραμύθια αλλιώς… with a twist.

Στην πραγματικότητα, δημιούργησε μια μεγάλη ιστορία, σα να ενώνει τα κομμάτια ενός παζλ, και άλλαξε το σκηνικό με ανατροπές, συγκίνηση, αλλά και παιχνιδιάρικη διάθεση.

H μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε δε χρειάστηκε καν πραγματικό σκηνικό.  Η 18μελής ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Παναγιώτη Βλάχου δέσποζε στη σκηνή συνοδεύοντας με πασίγνωστες μελωδίες κλασικής μουσικής την παράσταση, το τεράστιο μαγικό σεντούκι (του ομώνυμου παραμυθιού) έκρυβε θησαυρούς και οι φιγούρες του εικαστικού Φίλιππου Φωτιάδη έγιναν φιλικοί συνοδοιπόροι των συντελεστών της παράστασης.

Στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής μας ταξίδεψαν, ακροπατώντας από το ένα παραμύθι στο άλλο, ο βαθιά ειλικρινής Νίκος Κουρής, η αέρινη Λένα Παπαληγούρα, η μεγαλοπρεπής Μαρία Ναυπλιώτου και ο εκρηκτικός Γιώργος Νανούρης.

Οι ερμηνείες τους κέρδισαν σίγουρα τους μεγάλους, αλλά κράτησαν και τους μικρούς θεατές σε αγωνία μέχρι και την τελευταία στιγμή της παράστασης.

Το πιο καταπληκτικό στοιχείο, όμως, στην ευρηματική διασκευή του Γιώργου Νανούρη ήταν οι έμμεσες, αλλά καίριες, αναφορές στη σημερινή πραγματικότητα. Το κοριτσάκι με τα σπίρτα παρουσιάζεται να περιπλανιέται στους δρόμους «σαν πρόσφυγας». Τίποτα δεν είναι δεδομένο, η ζωή κρύβει καλές και κακές εκπλήξεις. Μόνο τα παραμύθια καταλήγουν σε happy end.

Και κάπως έτσι, στο τελευταίο χειροκρότημα, σκέφτηκα ότι οι νεράιδες που πραγματοποιούν τις ευχές, ίσως, να βρίσκονταν ανάμεσά μας, στα διπλανά καθίσματα, να είναι 8 και 5 χρονών και, μετά το τέλος, να κατέβηκαν τις εντυπωσιακές σκάλες του Μεγάρου Μουσικής, αισιόδοξες, μαγεμένες, εμπνευσμένες και έτοιμες να αλλάξουν τον κόσμο!

Κείμενο: Ελένη Καραντζή

Φωτογραφία: Σταύρος Χαμπάκης


Ταυτότητα της Παράστασης
Συντελεστές
Διασκευή, σκηνοθεσία: Γιώργος Νανούρης
Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη
Φωτισμοί: Γιώργος Τέλλος, Στέλλα Κάλτσου
Κοστούμια: Τέτη Χαρίτου
Επιμέλεια κίνησης: Μαριάννα Καβαλλιεράτου
Εικονογράφηση, σκηνικά αντικείμενα: Φίλιππος Φωτιάδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Αννίτα Καπουσίζη
Παίζουν:
Μαρία Ναυπλιώτου, Νίκος Κουρής, Λένα Παπαληγούρα,  Γιώργος Νανούρης
Ενορχήστρωση, διεύθυνση ορχήστρας: Παναγιώτης Βλάχος
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here