Μοιραστείτε
Για τρίτη φορά φέτος επισκέφθηκα το θέατρο Αλκμήνη, για να παρακολουθήσω, αυτή τη φορά, την παράσταση Αυτό που θες, έναν μονόλογο γραμμένο από τη νεαρή ηθοποιό Ιζαμπέλλα Φούλοπ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Νινιού.  

Ο τίτλος του έργου αμφίσημος∙ απειλητικός, επικίνδυνος, σα μια υφέρπουσα ηδονή εκτεθειμένη στο άλγος της μοίρας. Αυτή η ηδονή, σε συνδυασμό με την παράνοια που ενέχει η μοναχική έκθεση του ηθοποιού, ο οποίος τολμά να ξεγυμνώσει την ψυχή του μπροστά στο κοινό ήταν μία συναρπαστική εμπειρία.

"Αυτό που θες" της Ιζαμπέλλα Φούλοπ: Αυτό που θες ή αλλιώς φοβάμαι, άρα υπάρχω…, κριτική της Λίας Τσεκούρα. Mια καταγγελία της ανθρώπινης μοναξιάς, αποξένωσης, απελπισίας, ερωτικής απουσίας∙αυτό που θες κριτική

Η πλοκή; Δεν υπάρχει! Και δεν υπάρχει διότι ο μονόλογος αυτός αγκαλιάζει καθετί που λικνίζεται αόρατα, αέναα, ανεξέλεγκτα παγιδεύοντας την ανθρώπινη ψυχή∙ κι όπως ξέρουμε, δεν υπάρχει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο που να μπορεί να περιορίσει την ανθρώπινη ψυχή, ούτε καν μια πλοκή.

Σχηματικά εντελώς, θα μπορούσε μα πει κανείς ότι η πλοκή στροβιλίζεται γύρω από τον λαβύρινθο της ανθρώπινης ύπαρξης, αναζητώντας μια επικείμενη λύτρωση, μέσα από τον σαρκασμό, τον αυτοσαρκασμό, την απόγνωση, την αυτοκαταστροφή, τη μήνη. Αυτό που θες, μια καταγγελία της ανθρώπινης μοναξιάς, αποξένωσης, απελπισίας, ερωτικής απουσίας∙ μια κραυγή βοήθειας, που αναζητά την απελευθέρωση, ακόμη και μέσα από την εκούσια προσωπική ανυπαρξία.

Η σκηνοθεσία ακροβατεί μεταξύ αληθινού και πλασματικού, γκροτέσκου και τραγικού, καθιστώντας εμάς, τους θεατές, τους μετέχοντες, κοινωνούς μίας μέθεξης, ενός προσωπικού αδιεξόδου που ματώνει και θανατώνει το ιδανικό, την αυταπάτη της ευτυχίας. Έτσι, κάπου, κάποτε, χάνεται το ορατό, το χειροπιαστό κι η ύπαρξή μας βυθίζεται σε έναν ατέρμονο συλλογισμό.

Αυτό που θες! Ποιος θέλει; Τι θέλει; Ποιος ρωτά;

Αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα συνυφαίνονται μέσα από μια σουρεαλιστική σκηνοθετική αχλή που αναμοχλεύει το είναι της ύπαρξής μας∙ πάνω στη σκηνή ο σκηνοθέτης αναλύει και διαλύει εις τα εξ ων συνετέθη τον θλιμμένο μας εαυτό, προβάλλοντας εκείνους τους δαίμονες που ταλανίζουν το μυαλό, την ψυχή και τη σάρκα μας.

Η ηρωΐδα στέκεται αγέρωχη, μοναχική, ανθρώπινη και αλλόκοτη, παίρνοντας πάνω της την ανθρώπινη ιστορία, σε μια διαχρονική, άχρονη θα έλεγε κανείς, εναλλαγή γυναικείων, γιατί όχι ανθρώπινων, ρόλων που σηματοδοτούν την οδύνη ενός καινοφανούς νοήματος. Η υποκριτική δεινότητα της Φουλοπ, μίας παρουσίας σαρδόνιας και σαγηνευτικής, θλιμμένης αλλά ανθρώπινα αληθινής,  μέσα από την σκηνοθετική ποιητικότητα, αμεσότητα και δύναμη του Γ. Νινιού μεταδίδουν την κραυγή ενός ανθρώπου.

Η εντυπωσιακή αρχή της παράστασης, με την υποβλητική μουσική σμυρναίικης μνήμης και τη μαυροφορεμένη ηρωΐδα μάς παραπέμπει σε αποχρώσεις αρχαίας τραγωδίας∙ λες και αποχαιρετά η Αντιγόνη τον Οιδίποδα – τον άνθρωπο που είναι τρομοκρατημένος από τον ίδιο του τον εαυτό.

Μεταξύ κειμένου και σκηνοθετικής απόδοσης υπάρχει μια ταύτιση∙ μια ταύτιση που μεταξύ φαντασίας και ψυχρού ρεαλισμού οδηγεί τον θεατή στον πυρήνα εκείνου που θέλει.

Τι είναι αυτό που θέλω; είναι εφικτό; απροσπέλαστο, αλλόκοτο;

Λικνίζεται βασανιστικά στο έρεβος μιας επικείμενης ουτοπίας ή χάσκει ορθάνοιχτο, έτοιμο να μας καταπιεί με χυδαία αλαζονεία;

Η ηρωΐδα ονειρεύεται, μάχεται, πασχίζει, περνάει δια πυρός και σιδήρου, υποφέρει∙ κι όμως ονειρεύεται! Κι αυτό το σκοτεινό, μακρινό όνειρο αρχίζει να γίνεται ελπίδα, καθώς μέσα από τη φαρμακερή ουτοπική ύπαρξη, το είναι αναγεννάται από τις στάχτες της προσωπικής μας επιλογής, καταργώντας την τύχη – και επιβιώνει!

Η κοφτή ανάσα της αλήθειας, αλλά και η ελπίδα μίας επερχόμενης ελπίδας, συνυπάρχουν σε ένα κείμενο πλούσιο συναισθηματικά, που αγγίζει και επουλώνει τις ευαίσθητες, καθημερινές πληγές∙ πέρα από την εξαιρετική χρήση της γλώσσας, το κείμενο κινείται από φράσεις που νοηματοδοτούν την παράσταση, φοβάμαι, άρα υπάρχω, έως ύβρεις που σαρκάζουν την πίκρα της μοναξιάς, της αλλοτρίωσης, της διάψευσης.

Η ονειρική μουσική του Γ. Νινιού – από τις ανατολίτικες μελωδίες έως τα νοσταλγικά βαλς –  μας εγκλωβίζει στο πέπλο της σκηνικής ονειροπόλησης, μας προκαλεί οδύνη, μας συγκινεί, μας μαγεύει, καθώς οι στίχοι στροβιλίζονται μαζί με την αιθέρια κίνηση της ηρωΐδας. Τα σκηνικά του Tibor Fulop αναδεικνύουν την παρουσία της ηρωΐδας, η οποία κινείται με άνεση σε όλη τη σκηνή και την κάνει δική της μέσα από το νοσταλγικό τραγούδι και τον ρεμβαστικό χορό της.

"Αυτό που θες" της Ιζαμπέλλα Φούλοπ: Αυτό που θες ή αλλιώς φοβάμαι, άρα υπάρχω…, κριτική της Λίας Τσεκούρα. Mια καταγγελία της ανθρώπινης μοναξιάς, αποξένωσης, απελπισίας, ερωτικής απουσίας∙αυτό που θες κριτική

Παράλληλα, ο φωτισμός του Σ. Κοπανάκη τονίζει το απέριττο με ιδιαίτερο και δεικτικό τρόπο, ενώ τα κοστούμια της Demetra Sideri προσδίδουν μία ελευθερία έκφρασης στην ηρωΐδα, ενώ  αφήνουν γυμνό τον ψυχισμό της, να πεθαίνει σε έναν κόσμο που έχει περισσότερες ερωτήσεις και λιγότερες απαντήσεις.

Τελικά, ποιοι είναι οι πόθοι μας, τα πάθη μας, οι επιθυμίες μας;

Η απαντοχή εκείνης της επιθυμίας, που ίσως δεν έρθει ποτέ, μας φαρμακώνει, μας κόβει την ανάσα, καθώς συνειδητοποιούμε τη θνητότητά μας. Φεύγοντας από το θέατρο έβλεπα μπροστά μου όλες εκείνες τις σκοτωμένες στιγμές του κόσμου μου, γύρω από τις οποίες λικνιζόταν η ηρωΐδα σε έναν χορό θανάτου, το πνιγμένο παιδί που κειτόταν εκεί, νεκρό, άψυχο κι αναπόλησα κι εγώ εκείνες τις στιγμές που θα ήθελα, όσο κι αν είναι δύσκολο, να μπορούσα να αναστήσω.

Κείμενο: Λία Τσεκούρα

Φωτογραφία: Πέτρος Πουλόπουλος


Ταυτότητα της παράστασης
Συντελεστές
Σκηνοθ.-μουσ.- στίχοι: Γ. Νινιός
Ερμηνεύει: Ιζ. Φούλοπ
Φωτισμός: Σ. Κοπανάκη
Κοστούμια: Demetra Sideri
Σκηνικά: Tibor Fulop

 

Λία Τσεκούρα

H Λία Τσεκούρα εδώ και 25 χρόνια διδάσκει και αναπτύσσει εκπαιδευτικά προγράμματα πολιτισμικής αγωγης σε ένα ευρύ πολιτισμικό φάσμα, όπου αγκαλιάζει τη μουσική, τον λόγο, το δράμα, την κίνηση, τον ρυθμό και διοργανώνει παιδικές συναυλίες και εκδηλώσεις. Βασικός σκοπός των εκπαιδευτικών της προγραμμάτων είναι η δημιουργία μουσικής παιδείας και γενικότερα πολιτισμικής έκφρασης μέσω της βιωματικής μάθησης.

Λία Τσεκούρα
Dipl. in Piano and Theory of European Music
Ba. in Hellenic Culture and Civilization

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here