Τρεις άνθρωποι εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα που δε διάλεξαν, καταφεύγουν από το όνειρο, στο ωραιοποιημένο παρελθόν και τις αναμνήσεις τους, για να τα βγάλουν πέρα.

Σε ένα σπίτι με τη μητέρα σφηνωμένη στα νεανικά της χρόνια και στις συνέπειες ενός γάμου που καταστράφηκε, μια αδεφλή ντροπαλή της κοινωνικής αποδοκιμασίας για την αναπηρία της και επιζητώντας την αποφυγή της πραγματικότητας σε γυάλινα ζωάκια, και τον γιο, που μοιράζεται τις αναμνήσεις του και τις σκέψεις του με το κοινό, προκαλεί με την ιστορία του τα όρια των ονείρων, της οικογενειακής φωλιάς και του εγώ.

«Ο Γυάλινος Κόσμος», το έργο που καθιέρωσε τον Τέννεση Ουΐλλιαμς ως έναν από τους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, έκανε πρεμιέρα τον Δεκέμβρη στο Θέατρο Τ, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Γλυκερίας Καλαϊτζή

Οι συντελεστές ανέλαβαν το ανέβασμα μιας παράστασης αυτοβιογραφικού χαρακτήρα, εξομολογητικής, τραγικής, παράλληλα σαρκαστικής, με το αποτέλεσμα να είναι παραπάνω από απλώς ικανοποιητικό.

Από την πρώτη στιγμή της εισόδου στην αίθουσα, ήδη η σκηνοθεσία έχει αρχίσει σχεδόν να σε εξαναγκάζει να ταξιδέψεις από το παρόν στο «τότε» του έργου, με βίντεο εποχής να προβάλλονται στην οθόνη της σκηνής, και τον αφηγητή-πρωταγωνιστή να μαρτυρά σιωπηλά, σε μια τριπλή θέση κινηματογράφου εποχής, την ιστορία να περνάει μπροστά από τα μάτια του.

Στο Saint Luis του ’30, σε μια Αμερική που προσπαθεί να αναπτυχθεί μέσα σε μια κακιά οικονομία, η οικογένεια Wingfield προσπαθεί να επιβιώσει σύμφωνα με τα κοινωνικά πρέπει. Το μεγαλύτερό της (και παντοντινό) βάρος αποτελεί η απώλεια ενός πατέρα, που παράτησε την οικογένεια πριν χρόνια, αφήνοντας μία μάνα με δύο παιδιά να προσπαθούν να στηρίξουν ο ένας τον άλλον.

Η αφήγηση γίνεται από τον γιό της Αμάντα, που εξιστορεί τη ζωή της οικογένειάς του, με αφορμή να θίξει και να εξομολογηθεί την ενοχή που νιώθει, την ανάγκη για αναζήτηση της ελευθερίας, τον αποχωρισμό της οικογένειας, ένα κοινωνικό σύστημα που καταπατά την καλλιτεχνική φύση, και προωθεί τα γαμοπάζαρα.

Η Γιώτα Φέστα, με άνεση ξεδιπλώνει τον χαρακτήρα της Αμάντα, ο Χρήστος Παπαδόπουλος, στον ρόλο του Τομ, αποδίδει τον σαρκασμό του χαρακτήρα του αφηγητή, ίσως παραπάνω και από τον τραγικό διχασμό του και την πάλη της φύσης του.

Η Κατερίνα Σιναπίδου, ως Λώρα, συγκίνησε με την ερμηνεία της, υποδυόμενη εξαιρετικά την ψυχοσύνθεση της ευαίσθητης και ανάπηρης αδελφής του Τομ, και τον Δημήτρη Κρίκο, να αποδίδει με πολύ χιούμορ τον χαρακτήρα του τέταρτου και τελευταίου χαρακτήρα, του υποψήφιου μνηστήρα για την αποκατάσταση της Λώρα και σε δεύτερο βαθμό, και ολόκληρης της οικογένειας.

Η σκηνοθεσία ήταν συναρπαστική και περιγραφική του setting που είχε διαλέξει ο Ουίλλιαμς, με φόντο το 1930, θυμίζοντας ταινία, όχι μόνο με τη χρήση βίντεο, αλλά κυρίως σκηνοθετικά. Το σενάριο, καθώς κι η μετάφραση, δέσμευαν το κοινό, σεβόμενα το ξεχωριστό στοιχείο γραφής του συγγραφέα, αλλά και τη σωστή απόδοσή του σε άλλη γλώσσα και κουλτούρα.


Ταυτότητα της Παράστασης
Συντελεστές:
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Γλυκερία Καλαϊτζή
Σκηνικά: Ευαγγελία Κιρκινέ
Κοστούμια: Μαρία Καραδελόγλου
Μουσική: Μάκης Καραδελόγλου
Φωτισμοί: Κώστας Σιδηρόπουλος
Ηθοποιοί: Αμάντα: Γιώτα Φέστα
Τομ: Χρήστος Παπαδόπουλος
Λώρα: Κατερίνα Συναπίδου
Τζιμ: Δημήτρης Κρίκος
Βαλεντίνη Δαφνούλη
Η default αγάπη μου για τον κινηματογράφο, μαζί με την growing λατρεία μου για καλή τηλεόραση, ενώθηκαν με τις επικριτικές δυνάμεις μου και το αυστηρό μου μάτι, τουτέστιν, είμαι έτοιμη να κριτικάρω άκαρδα και ειλικρινά ό,τι βλέπεται. Από Αγγλική Φιλολογία σε Κινηματογραφικές μεταπτυχιακές σπουδές, καθώς προσπαθώ να βρω το διδακτορικό που θα κερδίσει την καρδιά μου, αποφεύγω το socializing, οπότε θα με βρείτε σπίτι να βλέπω κάτι. Και μετά να γράφω γι’ αυτό.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here