Στο Θέατρο Αθήναιον παρουσιάστηκε για μεγάλο μέρος του Απρίλιου η δραματική μαύρη κωμωδία της Γλύκα Στόιου, σε σκηνοθεσία της Γιουστίνα Χορόστσακ, Life is a Fairytale, στα αγγλικά και τα ελληνικά.

Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2017 με τίτλο Στρίγκλα Γυναίκα, και έπειτα στο 25ο Συνέδριο Θεάτρου της Αλάσκας στα αγγλικά, ενώ φέτος επέστρεψε με νέο τίτλο και ανανεωμένο κείμενο και σκηνοθεσία.

Η υπόθεση εν τάχει: Η Κατερίνα πέθανε και τώρα θέλει να μας κάνει έναν μαζικό απολογισμό, όχι μόνο της δικής της ζωής, αλλά και των γυναικών που την επηρεάσαν στη ζωή της, από φιγούρες οικογενειακές μέχρι και καλλιτεχνικές, με κοινό παράγοντα τη δύναμη που είχαν και την αδιαφορία τους για τα κοινωνικά πρέπει.

Το έργο είναι επηρεασμένο από το Ημέρωμα της Στρίγγλας του Σαίξπηρ, καθώς και από το Λεωφορείον ο Πόθος του Καζάν, όπου, σε συνδυασμό των ιστοριών της Κατερίνας με τους προαναφερόμενους, βλέπουμε την τελευταία προσπάθεια της πρωταγωνίστριας να λυτρωθεί, και να εξηγήσει ή ενδεχομένως ομολογήσει τα λάθη της, όπως και το γιατί περίμενε έναν πρίγκιπα να έρθει να τη σώσει όλη της τη ζωή. 

Η Γλύκα Στόιου είναι μόνη της πάνω στη σκηνή και πολύ άμεσα μιλάει απευθείας στο κοινό, ενώ μοιράζεται τις ιστορίες της μαζί του ενσαρκώνοντας όλους τους ρόλους με εξαιρετικές ερμηνείες που αρμόζουν στον καθένα ξεχωριστά και ηχούν κάπως γνωστοί στα αυτιά και τα μάτια του. Με διάφορες τεχνικές αφήγησης, από μονόλογο μέχρι κουκλοθέατρο, η Στόιου μεταφέρει όλες αυτές τις μεγάλες ιστορίες με ταιριαστό τόνο και τρόπο, αλλά και με φανερό άγχος για τη σωστή απόδοση αυτών, πράγμα που σποραδικά την πετούσε εκτός των χαρακτήρων που ερμήνευε, όπως και των γραμμών της.

Απόλυτα περιγραφική και γλαφυρή, απέδωσε αυτή την πολύ πετυχημένη και φρέσκια μετάφραση του κειμένου αδικάκοπα – ανέφερα ότι ήταν ολομόναχη στη σκηνή;

Πάντα γλυκιά, η Στόιου, ερμήνευσε τον επίσης γλυκό χαρακτήρα της στο έργο, που από τη μία είναι θετικό, αλλά από την άλλη έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την Στρίγγλα του Σαίξπηρ, κάνοντας τον συσχετισμό των δύο γυναικών δυσδιάκριτο, συσχετισμός που αποτελούσε την κεντρική ιδέα του έργου, μιας και που επιτηδευμένως μοιράζονται και το ίδιο όνομα.

Παράλληλα, η απόδοση του λογοτεχνικού έργου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αμφιλεγόμενη. Στοιχεία που ξεχωρίζουν, το PowerPoint παρουσιαστικό της, και η πραγματική ιστορία της Κέιτ του Σαίξπηρ, καθώς και τα βασανιστηρία που πέρασε από τον δικό της (και original) Πετρούκιο δεν παρουσιάζονται πλήρως, γεγονός που μετέπειτα δημιουργεί απώλειες στον φεμινιστικό χαρακτήρα που σκόπευε να έχει το θεατρικό και ο χαρακτήρας της Κατερίνας, και σε συνέχεια, μειώνοντας τα μηνύματα που είχε τη δυνατότητα συνολικά να περάσει το έργο.

Η θεματική του παραμυθιού γίνεται ξεκάθαρη, όπως δηλώνεται και από τον τίτλο. Η ιδιαίτερη δομή και η χρήση props πάνω στη σκηνή προκαλεί αρχική αμηχανία, ενώ η Κατερίνα έκανε το αδύνατο δυνατό για να μοιραστεί αυτές τις συναρπαστικές, και εξαιρετικά γραμμένες, ιστορίες της.

Με άλλα λόγια, το γράψιμο αυτών των χαρακτήρων ήταν απόλυτα εύστοχο, κάνοντάς τους να φαίνονται γνώριμοι, αλλά επουδενί κλισέ. Σε συνδυασμό με τις ερμνηνείες της Στόιου, που έδωσε ζωή σε αυτούς με τον τόνο, την κίνηση και τη φωνή της, καθώς και με την κλίση της στην αφήγηση, η εξιστόρηση ήταν ξεκάθαρη και απόλυτως κατανοητή, καθώς και το μήνυμα της Κατερίνας ότι ήταν λάθος της όλη της τη ζωή να περιμένει έναν άντρα να τη σώσει. 

Στην παράσταση υπήρχαν τα μέσα ώστε να μεταφερθούν βαρύγδουπα και αληθινά μηνύματα, ιστορίες ή συμβολισμοί, με απώτερο σκοπό να προκαλέσει σκέψεις στο κοινό και μια τάση αναθεώρησης, η σκοπιμότητα της Στόιου ήρθε από ένα μέρος καλοσύνης, αλλά και νεύρων προς την πατριαρχική καταπίεση που ζουν οι γυναίκες ανά τα χρόνια, όπως και της δικής της ζωής, με αποτέλεσμα την απομυθοποίηση του ασθενούς του φύλου των γυναικών, την ανάγκη τους να δεσμευτούν με το αντρικό φύλο, και τις απαιτήσεις των τελευταίων από αυτές, πάντα σε μια θετική νότα, και κυρίως, απόλυτα επεξηγηματική.

Τουτέστιν, η Στόιου μοιράζεται την αλήθεια της επί σκηνής, και μας διασκεδάζει, ταξιδεύοντάς μας με το ταλέντο της από μέρος σε μέρος, από χαρακτήρα σε χαρακτήρα και από ιστορία στην τραγικότητα του θανάτου της.
Κείμενο: Βαλεντίνη Δαφνούλη
Φωτογραφίες: Πάτρικ Κνάπιχ

Ταυτότητα της Παράστασης
Συντελεστές
Κείμενο / Παίζει: Γλύκα Στόιου
Σκηνοθεσία: Γιούστινα Χορόστσακ
Φωτογραφίες / Βίντεο: Πάτρικ Κνάπιχ
INFO:
Θέατρο Αθήναιον / Μικρή Σκηνή
Βαλεντίνη Δαφνούλη
Η default αγάπη μου για τον κινηματογράφο, μαζί με την growing λατρεία μου για καλή τηλεόραση, ενώθηκαν με τις επικριτικές δυνάμεις μου και το αυστηρό μου μάτι, τουτέστιν, είμαι έτοιμη να κριτικάρω άκαρδα και ειλικρινά ό,τι βλέπεται. Από Αγγλική Φιλολογία σε Κινηματογραφικές μεταπτυχιακές σπουδές, καθώς προσπαθώ να βρω το διδακτορικό που θα κερδίσει την καρδιά μου, αποφεύγω το socializing, οπότε θα με βρείτε σπίτι να βλέπω κάτι. Και μετά να γράφω γι’ αυτό.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here