Μοιραστείτε
Πρόσφατα είχα τη χαρά και την τιμή να παρευρεθώ στην πρεμιέρα του νέου έργου της Στέλλας Μαρή, Ο Πλανήτης, σε κείμενο και σκηνοθεσία της ιδίας. H παράσταση δόθηκε στο Studio Κυψέλης, έναν χώρο αγαπημένο, γεμάτο δονήσεις πάθους, οδύνης, χαράς, απαντοχής, δονήσεις θεατρικής αύρας!

Η Στέλλα Μαρή μετά την επιτυχημένη Ρέπλικα μάς εντυπωσιάζει άλλη μια φορά∙ η υπόθεση, φαινομενικά, κινείται στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας, ωστόσο, η μετάγγιση των νοημάτων, του βιώματος, που είναι άμεση μας οδηγεί σταδιακά στη συνειδητοποίηση της ανθρώπινης, ευάλωτης φύσης μας.

Οι Ηρακλείδες, κάτοικοι ενός μακρινού πλανήτη, του Άριστου αποφασίζουν να κατέλθουν στη γη για να αποτρέψουν τον αφανισμό της. Ωστόσο, κάποια στιγμή οι Ηρακλείδες καλούνται να επιστρέψουν στον Άριστο, καθώς έχουν μολυνθεί από το μικρόβιο του Έρωτα, όπως η Αλκμήνη, η ηρωΐδα του δράματος, η ηρωΐδα της καρδιάς μας.

Η ιστορία θα μπορούσε να τελειώσει εδώ, τόσο απλά και κυρίως, αναίμακτα! Οι ανθρώπινες ιστορίες όμως ποτέ δεν τελειώνουν εδώ, διότι ποτέ τα των ανθρώπων έργα, τα δικά μας έργα, δεν τελειώνουν εδώ∙ μας παρασύρουν, μας σαγηνεύουν, μας οδηγούν δια πυρός και σιδήρου στα χθόνια μονοπάτια της αυτογνωσίας, εκεί όπου ο μόνος άγνωστος εχθρός είναι ο εαυτός μας.

Η Στέλλα Μαρή έχει στήσει αριστοτεχνικά τον χορό της εσωτερικής μέθεξης, ξεκινώντας από αγαπημένες, οικίες ιστορίες∙ η Αλκμήνη της ελληνικής μυθολογίας ήταν μητέρα του δικού μας ημίθεου Ηρακλή, ενός άριστου, γεννήτορα των Ηρακλειδών, των κατοίκων του πλανήτη. Αυτομάτως, η αλλόκοτη, ξένη επιστημονική φαντασία χάνει αυτή την απόμακρη και παγερή της πνοή και γίνεται οικεία, δική μας, γίνεται ο καθένας από εμάς.

Η σκηνοθεσία είναι ευρηματική, γοητευτική, ευφάνταστη αλλά εντυπωσιακά λιτή∙ αγγίζει με θλιβερή τρυφερότητα εκείνη την κρυμμένη πληγή της αυτογνωσίας που ΄δεν θέλουμε να δούμε κατάματα. Η Σ. Μαρή μάς παίρνει από το χέρι, σαν μια πραγματική Αλκμήνη, με αγάπη και μας οδηγεί στην πηγή της αυτογνωσίας μας, κάνει μικρούς ήρωες, έτοιμους σαν ένας άλλος Ηρακλής, να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας, τα συναισθήματά μας.

Η παράσταση ξεκινά με μια βιντεοπροβολή∙ η Αλκμήνη, με το μαγικό της άγγιγμα, καθορίζει τη ροή της προβολής, η οποία επικεντρώνεται στην παρουσίαση μιας σαθρής εικόνας της γης, μια εικόνας γερασμένης, φτωχής, ετοιμοθάνατης, απέραντα μοναχικής και εξαθλιωμένης, που θα έλεγε κανείς ότι ταυτίζεται με την ανθρώπινη ψυχή και περιμένει τη σωτηρία των Ηρακλειδών.

Η Σ. Μαρή μας εισάγει σταδιακά στη ροή και το νόημα, με έναν ιδιαίτερα ανθρώπινο και άμεσο τρόπο∙ περιτριγυρισμένη από τους τόνους του πράσινου, που φέρνει στο νου εκείνη την αγαπημένη λέξη ελπίδα, ξένη αλλά και οικεία, απόμακρη αλλά κοντινή, η Αλκμήνη μιλάει για τη σχετικότητα της ευτυχιας και των ονείρων, την σιωπηλή σφαγή της επιθυμίας και την αποθηρίωση της ανθρώπινης ψυχής.

Αναλογίζομαι κατά πόσον η Αλκμήνη συνιστά ένα άλογο πλάσμα, ξένο στην καρδιά και στο σώμα, κενή από συναισθηματική μνήμη, λιγότερο ανθρώπινη και περισσότερο φιλοξενούμενη! Όχι, η Αλκμήνη, από την αρχή μέχρι το τέλος είναι ανθρώπινη∙ ο λόγος της σταδιακά γίνεται όλο και περισσότερο οδυνηρός, αποκτά συναισθηματική ανάσα και είναι η ίδια καυτή, αβυσσαλέα ανάσα, που μας συγκλονίζει όλους, καθώς πλησιάζουμε στην Αχερουσία.

Πόσες αλήθειες έχει η ζωή;

Η ζωή μάλλον έχει άπειρες αλήθειες, οι οποίες στροβιλίζονται εκστασιακά γύρω από τη φωτιά του μάγου Έρωτα, που τις καταπίνει, τις καίει. Αυτή είναι η αλήθεια της Αλκμήνης, που παγιδεύτηκε γύρω από την καυτή αύρα της φλόγας∙ αυτή είναι η αλήθεια όλων εκείνων που βασανίζονται ανελέητα περιμενοντας την ελπίδα ενός θαύματος, ενός μάγου Έρωτα.

Το έργο είναι ένας μονόλογος – ένα ομολογουμένως απαιτητικό είδος –  γεμάτος συναισθηματικές εναλλαγές, εντάσεις και ανατροπές. Η ερμηνεία της Σ. Μαρή ήταν αληθινή και μας κράτησε ζωντανούς μέχρι τέλους. Αυτή δε η οικειότητα που δημιούργησε αμέσως με την πλατεία ήταν συναρπαστική, καθώς μας αγκάλιασε τρυφερά με την σαγηνευτική της αύρα και ιδιαίτερη παρουσία.

Η όλη ατμόσφαιρα της παράστασης αποπνέει αυτή την δραματική υπαρκτική αναζήτηση και έχει ως κέντρο την παρουσία της Αλκμήνης. Τα σκηνικά του Γ. Σταματάκη είναι τόσο λιτά όσο πρέπει και μας δίνουν μια μινιμαλιστική άποψη που τονίζει το απόλυτα απαραίτητο. Η ενδυματολόγος Χ. Κονταξάκη δίνει μια κομψά φουτουριστική εικόνα της Αλκμήνης αξιοποιώντας τα χειροποίητα κοσμήματα με την υπογραφή «ΝΤΟΡΙΤΑΣ». Το βιντεοσκοπημένο υλικό (οι φωτογραφίες του Γιώργου Σταματάκη) που παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της παράστασης είναι πολύ δυνατό, νηματοδοτώντας μια άηχη, επώδυνη κραυγή βοήθειας.

Η Αλκμήνη μας μετέφερε όλη εκείνη την οδύνη αλλά και την ελπίδα που αποπνέουν τα ερωτικά φτεροκοπήματα, ο μάγος έρωτας αλλά και η ίδια η ουσία της αγάπης∙ φύγαμε από το θέατρο γεμάτοι συναισθήματα ελπίδας, θαλπωρής και απαντοχής για κάτι καλύτερο.

Αφήσαμε τα συναισθήματά μας ελεύθερα να λικνιστούν στην απεραντοσύνη του σύμπαντος∙ κι ίσως, αν παρατηρήσουμε καλύτερα το σύμπαν μας, καταφέρουμε να εντοπίσουμε τον Άριστο, να λαμποκοπά σαν πράσινος ήλιος, σαν μια καρδιά που χτυπά μέσα στο χάος της απουσίας και την Αλκμήνη από εκεί ψηλά, να μας χαιρετά τρυφερά, γεμάτη ελπίδα, γεμάτη αγάπη!

Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά το ART.harbour για την ευκαιρία να παρακολουθήσω την παράσταση και την Νατάσα Παππά για την πρόσκληση.

 


Ταυτότητα της παράστασης
Συντελεστές
Κείμενο-Σκηνοθεσία-Ερμηνεία: Στέλλα Μαρή
Ηθοποιός ηχογραφημένου κειμένου: Δημήτρης Λεβίδης
Σκηνογράφος & φωτογραφίες για την παράσταση: Γιώργος Σταματάκης
Ενδυματολόγος: Χαρά Κονταξάκη
Κοσμήματα (χειροποίητα): «ΝΤΟΡΙΤΑ’Σ»
Φωτογράφιση & βιντεοσκόπηση: Κώστας Βολιώτης
Επεξεργασία ήχου στο βιντεοσκοπημένο κείμενο: Δημήτρης Λεβίδης, Μιχάλης Μαρουλής
Προωθητικό animation: Βαγγέλης Καραδήμας για λογαριασμό της vktoons
Προβολή-Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Παραγωγή: MINUS [two]-Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone
Λία Τσεκούρα

H Λία Τσεκούρα εδώ και 25 χρόνια διδάσκει και αναπτύσσει εκπαιδευτικά προγράμματα πολιτισμικής αγωγης σε ένα ευρύ πολιτισμικό φάσμα, όπου αγκαλιάζει τη μουσική, τον λόγο, το δράμα, την κίνηση, τον ρυθμό και διοργανώνει παιδικές συναυλίες και εκδηλώσεις. Βασικός σκοπός των εκπαιδευτικών της προγραμμάτων είναι η δημιουργία μουσικής παιδείας και γενικότερα πολιτισμικής έκφρασης μέσω της βιωματικής μάθησης.

Λία Τσεκούρα
Dipl. in Piano and Theory of European Music
Ba. in Hellenic Culture and Civilization

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here