Για ένα διήμερο του Μαΐου είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη μεταφορά του πολυβραβευμένου έργου του Ντέιβιντ Όμπερν Proof στο Θέατρο Αυλαία, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά και σε μετάφραση της Άννας Ελεφάντη.

Εκτός από τα βραβεία που απέσπασε μετά το ανέβασμά του στο Broadway, όπως Prize for Drama και Tony Award for Best Play, ακολούθησε και η κινηματογραφική μεταφορά του έργου, με πρωταγωνιστές της ιστορίας τoν Anthony Hopkins και την Gwyneth Paltrow, σε σκηνοθεσία του John Madden, κάνοντας το έργο αναγνωρίσιμο στο ευρύτερο κοινό μέσω της μεγάλης οθόνης.

Η υπόθεση αφορά τον χαμό ενός μεγαλοφυούς μαθηματικού και πατέρα, που τα τελευταία χρόνια της ζωής στο Σικάγο πάλευε με την σχιζοφρένεια, ενώ η μία κόρη του ανέλαβε να τον φροντίσει, κάνοντας παύση στη δική της ζωή, παρόλο που έχει κληρονομήσει τις διανοητικές και μαθηματικές χάρες του πατέρα της, και την άλλη να υποστηρίζει από απόσταση. Παράλληλα, ένας φοιτητής του πατέρα ξεσκαρτάρει τις εναπομείναντες σημειώσεις του μαθηματικού, ελπίζοντας να βρει κάτι πολύτιμο στα άπειρα τετράδιά του από τις μέρες της ψυχικής του υγείας αλλά και της διαταραχής. Το έργο αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις, την εμπιστοσύνη, την λεπτή γραμμή μεταξύ διάνοιας και τρέλας, και τη σύγκρουση όλων αυτών σαν μια καραμπόλα για την κόρη Κάθριν, η οποία αντιμετωπίζει θλίψη, κατάθλιψη, σύγκρουσεις, αλλά κυρίως τον φόβο μήπως καταντήσει κι αυτή σαν τον πατέρα της. Οι χαρακτήρες καλούνται να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον, αλλά χωρίς αποδείξεις, τελικά είναι ποτέ δυνατό;

Από τα θετικά της παράστασης είναι ο συνδυασμός συναισθηματικής φόρτισης με κωμικές στιγμές κατά μεσής της τραγωδίας, εκεί για να ελαφρύνουν το κλίμα όπου είναι αναγκαίο, καθώς και η μετάφραση του έργου από την Άννα Ελεφάντη, που ήταν άμεση, ακριβής, κυνική και φρέσκια.

Ο Χρήστος Βαλαβανίδης στο ρόλο του πατέρα, δη ως βετεράνος του χώρου, προσφέρει απλόχερα τη χρόνια εμπειρία του και αβίαστα μεταφέρει την ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα, χωρίς να βγαίνει στιγμή εκτός αυτού, και μας δείχνει πώς γίνεται σωστά, χωρίς υπερβολές, παύσεις και φανφάρες, προσγειώνοντας με απόλυτη ακρίβεια τις γραμμές και τα αστεία του, καθώς και την τραγικότητα του χαρακτήρα και την κλιμάκωση της τρέλας του. Η Ελεάννα Στραβοδήμου, στον ρόλο της Κάθριν, είναι ορμητική, νευριασμένη, καταθλιπτική, παθιασμένη αλλά παράλληλα απόλυτα κανονική, όπως κάθε συνειδητοποιημένο εικοσπεντάχρονο που τα έχει βρει δύσκολα κάποια στιγμή στη ζωή. Η φωνή της είναι κατασταλτικός παράγοντας ως προς τη συμπάθεια που προκαλεί και την προσοχή που αμέσως κλέβει, ενώ η ερμηνεία της αρχικά έμοιαζε υπερβολική και κλισέ, όμως αργότερα, όταν της επέτρεπε η σκηνοθεσία να μείνει εντός του χαρακτήρα της, φάνηκε να κρατάει τις ισορροπίες, ειδικά στις σκηνές που τη συνόδευε ο έμπειρος Βαλαβανίδης, και να προσφέρει συναίσθημα με το κιλό.

Η Άννα Ελεφάντη στο ρόλο της αδελφής που ήρθε από το Μανχάταν, αποτελεί comic-relief και γίνεται άμεσα συμπαθής από το κοινό, ενώ ο ρόλος της ως σκύλα την κάνει παράλληλα ενοχλητική στα μάτια του. Ο Χρήστος Καπένης στο ρόλο του Χαλ είναι κλισέ και υπερβολικός, χωρίς δυστυχώς να προσφέρει ούτε κι αυτός κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί στο ρόλο του.

Στα της σκηνοθεσίας, όμως, ένα από τα βασικότερα στοιχεία που προκάλεσαν γενική σύγχυση, ήταν η συνεχής αλλαγή των props πάνω στη σκηνή από τους ηθοποιούς, στήνοντας ή ξεστήνοντας το stage ξανά και ξανά.

Η μουσική ήταν πολύ ταιριαστή, ενώ υπήρχαν αρκετές. Σημεία μικρών κορυφώσεων της υπόθεσης συνοδεύονταν από μεγάλες αντιδράσεις.

Η παράσταση ήταν απολαυστική και έχτιζε το σασπένς με την πλοκή της, προκαλώντας την επιθυμία να δεις τι γίνεται παρακάτω. Η φαντασίωση της Κάθριν για εισαγωγή της παράστασης, όπως και το flashback ως εισαγωγή του δεύτερου act, ήταν έξυπνες ιδέες, που έδωσαν στη διαφορετικότητα του έργου. Με ένα υποβόσκον φεμινιστικό στοιχείο γεννιέται η απορία: θα καταφέρει τελικά η Κάθριν να γίνει η τρομερή μαθηματικός που ξέρει ότι είναι ή θα την σαμποτάρουν όλοι οι κοντινοί της άνθρωποι;


Ταυτότητα της Παράστασης
Συντελεστές
Μετάφραση: Άννα Ελεφάντη
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς
Σκηνικά-κοστούμια: Αμαλία Αντώνη
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Μουσική: Παύλος Κατσιβέλης
Επιμέλεια κίνησης: Ειρήνη Κυρμιζάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Βίκη Παναγιωτοπούλου
Βοηθοί σκηνογράφου: Ιωάννα Γιαννακοπούλου, Ανριέττα Γκιώνη
Αφίσα – Banner: Θωμάς Παπάζογλου
Παραγωγή: «Από Μηχανής Θέατρο»
ΠΑΙΖΟΥΝ
Ρόμπερτ: Χρήστος Βαλαβανίδης
Κάθριν: Ελεάνα Στραβοδήμου
Κλερ: Άννα Ελεφάντη
Χαλ: Χρήστος Καπενής
Βαλεντίνη Δαφνούλη
Η default αγάπη μου για τον κινηματογράφο, μαζί με την growing λατρεία μου για καλή τηλεόραση, ενώθηκαν με τις επικριτικές δυνάμεις μου και το αυστηρό μου μάτι, τουτέστιν, είμαι έτοιμη να κριτικάρω άκαρδα και ειλικρινά ό,τι βλέπεται. Από Αγγλική Φιλολογία σε Κινηματογραφικές μεταπτυχιακές σπουδές, καθώς προσπαθώ να βρω το διδακτορικό που θα κερδίσει την καρδιά μου, αποφεύγω το socializing, οπότε θα με βρείτε σπίτι να βλέπω κάτι. Και μετά να γράφω γι’ αυτό.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here