Μοιραστείτε
Από τις 23 Οκτωβρίου η θεατρική ομάδα Νοσταλγία ανεβάζει την παράσταση «Ονέγκιν» σε σκηνοθεσία Τώνιας Ράλλη στο Rabbithole. Η παράσταση βασίζεται στο έμμετρο αριστούργημα της ρώσικης λογοτεχνίας «Ευγένιος Ονέγκιν» του νοβελίστα και ποιητή Αλεξάντρ Πούσκιν.

Από τα πρώτα λεπτά της παράστασης συνειδητοποίησα ότι ήταν μια παράσταση ολότελα διαφορετική από αυτές που έχω συνηθίσει να παρακολουθώ έως τώρα, καθώς μου ήταν πιο δύσκολο να συμβαδίζω με την ροή της υπόθεσης και τους ρόλους των ηθοποιών. Ευτυχώς που από πριν είχα διαβάσει ορισμένα πράγματα για τη νουβέλα και την παράσταση και έτσι δεν άργησα να μπω στο νόημα.

Οι ηθοποιοί καλούνται επί 70 λεπτά να σαρώνουν όλη τη σκηνή τραγουδώντας, χορεύοντας και απαγγέλλοντας για τη ζωή, τον έρωτα και τον θάνατο άλλοτε με ανάλαφρο ύφος και χιούμορ, και άλλοτε με ένταση και νεύρο.

Καθώς είναι μια παράσταση που βασίζεται ως επί το πλείστον σε τεχνικές σωματικού θεάτρου και στην παραγωγή ήχων και μελωδιών καταφέρνει να κρατά το ενδιαφέρον και την προσοχή του θεατή αμείωτα. Συν τοις άλλοις η αφήγηση των ηθοποιών, που είναι γεμάτη απρόβλεπτα γυρίσματα, προσδίδει ιδιαίτερη χροιά στην παράσταση.

Μιας και ήταν η πρώτη μου φορά που μπήκα σε έναν «underground» θεατρικό χώρο επεξεργάστηκα αρκετά τον χώρο εντός και εκτός σκηνής, ο οποίος μου εξέπεμπε μια ζεστή αύρα. Μου κέντρισαν ιδιαίτερα την προσοχή το κατάμαυρο χρώμα που κυριαρχεί στους τοίχους και το πάτωμα της σκηνής καθώς και η απέριττη σκηνογραφία.

Έτι περισσότερο με εντυπωσίασαν οι ηθοποιοί οι οποίοι ήταν αυθεντικοί πάνω στην σκηνή και είχαν μια δυναμική αύρα μεταξύ τους.

Το ART.harbour ήρθε σε επαφή με τη σκηνοθέτιδα της παράστασης, Τώνια Ράλλη, και μας παραχώρησε μια μίνι συνέντευξη σχετικά με τη νέα της δουλειά.

Τι σας τράβηξε στον Ονέγκιν; Γιατί θελήσατε να σκηνοθετήσετε μια παράσταση γύρω από αυτόν τον χαρακτήρα;

Πιστεύω γιατί βρίσκομαι σε μια εποχή στη ζωή μου όπου νιώθω πολύ έντονα μέσα μου τη σύγκρουση της απώλειας με την πίστη. Είναι μια παράξενη «αντίθεση». Μια μεγάλη απώλεια είναι για μένα αλληλένδετη με την έννοια της χαμένης πίστης – η οποία είτε προκαλεί την απώλεια είτε την ακολουθεί σχεδόν άμεσα.

Η ιστορία του «Ονέγκιν» με είχε συγκινήσει χρόνια πριν, όταν την πρωτοδιάβασα. Αλλά τότε τα χρόνια μου ήταν λιγότερα και δεν είχα μάλλον βιώσει ακόμα συνταρακτικές αλλαγές. Νομίζω πως το αριστούργημα σ’ αυτό το έργο είναι η πυκνότητα των συναισθημάτων που κρύβει και που συνεχίζουν να αποκαλύπτονται στον αναγνώστη που επιστρέφει σ’ αυτό καθώς προχωράει στη ζωή του.

Ποιες έννοιες θέλει να αναδείξει αυτό το κλασικό έργο;
Για μένα, αυτήν την περίοδο, έχει τεράστια σημασία η ματιά του πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη ως ένα μικρό θαύμα.

Ο Πούσκιν επιλέγει να μιλήσει για τον κόσμο «των λογικών παρατηρήσεων των ψυχρών» αλλά και για «της καρδιάς το χρονικό των πόνων». Εξερευνά ένα τεράστιο φάσμα του ανθρώπου ως ον, χαρίζοντας στους χαρακτήρες του υπερβολική ευφυΐα, αλλά κυρίως σφάλματα που προκύπτουν από την αεικίνητη ύπαρξή τους.

Λατρεύω ιδιαίτερα τη στιγμή που παλεύει ο ίδιος μέσα του με την πιθανότητα δύο «θανάτων» του ποιητή – τον φυσικό θάνατο ή τον θάνατο της «ποιητικής φλόγας» που έρχεται συχνά με την ηλικία, την επανάληψη, την απογοήτευση, την ψευδαίσθηση ότι η ζωή προχωράει γραμμικά.

Η ιδιαίτερη σκηνοθετική σας προσέγγιση, η οποία συνδυάζει χορό, μουσική, αφήγηση, τι αποσκοπά;

Η σύνθεση αυτού του έργου επιδιώκει να λειτουργήσει κυρίως ως μουσικό συμβάν. Απλώς όχι με την κλασσική έννοια, όχι μόνο με μουσικά όργανα και λυρικές φωνές. Τα σώματα των ηθοποιών ως σύνθετα όργανα και τα νήματα μεταξύ του συνόλου είναι στοιχεία που υπάρχουν σε κάθε παράσταση. Στη δική μας ίσως αναδεικνύονται ως πρωταγωνιστικά στοιχεία λόγω της δραματουργίας, που καθιστά τους ηθοποιούς «γνώστες» ή «συνένοχους» στην αφήγηση μιας κοινής ιστορίας.

Στη δουλειά μας μου άρεσε ιδιαίτερα που παίξαμε με την πιθανότητα της διακοπής της συνεργασίας επί σκηνής: δηλαδή, ενώ αποσκοπούσαμε στον συντονισμό του συνόλου, αφήναμε πάντα το ενδεχόμενο της εγκατάλειψης αυτής της προσπάθειας από πρόθεση.

Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον και ελαφρώς βίαιο πείραμα που εύχομαι να συνεχίσω να εξερευνώ στην πρώτη ευκαιρία. Τα πειράματα έχουν να κάνουν πολύ και με το θέμα πάνω στο οποίο δουλεύεις. Η συγκεκριμένη δουλειά ήταν άμεσα αλληλένδετη με τις ιδέες του «Ευγένιου Ονέγκιν».


Ταυτότητα της παράστασης
Συντελεστές:
Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Προσαρμογή – Σκηνοθεσία: Τώνια Ράλλη
Σκηνική εγκατάσταση: Τώνια Ράλλη
Μουσική – Μελωδίες: Τώνια Ράλλη
Μουσικές συνεισφορές: Θέμος Σκανδάμης, Still Elliott, Νικόλας Πιπεράς
Συνεργάτης χορογράφος: Εμμανουέλα Κορκή
Ηχοληψία – ηχητική εγκατάσταση: Γιώργος Κατσιάνος
Φωτισμοί: Γιώργος Σίμωνας
Φωτογραφία – Βίντεο: Παναγιώτης Λαμπής
Παίζουν οι ηθοποιοί: Αγγελική Ζησούδη, Ιώκο – Ιωάννης Κοτίδης,
Νάντια Μαργαρίτη, Βασίλης Μηλιώνης, Νικόλας Πιπεράς,
Εμμανουέλα Κορκή
Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Please enter your comment!
Please enter your name here