"Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος" στο Tempus Verum - Εν Αθήναις: Τα σώματα πάλλονται, τα πρόσωπα δακρύζουν...
Στέκομαι στην είσοδο της αίθουσας. Έχουν περάσει μόλις λίγα λεπτά από το τέλος της παράστασης. Η εικόνα των παπουτσιών, σωριασμένων σε μία γραμμή μπροστά στον πέτρινο τοίχο, φέρνει στον νου μου το συγκλονιστικό μνημείο «Τα παπούτσια στις όχθες του Δούναβη» (Cipők a Duna-parton) των Can Togay και Gyula Pauer (2005), στη Βουδαπέστη. 550.000 Ούγγροι Εβραίοι εκτελέστηκαν την περίοδο 1944-1945....
Αμερικάνικος Βούβαλος στο Θέατρο ΦΟΥΡΝΟΣ: Και πόσο τελικά αξίζει ένας Αμερικάνικος Βούβαλος;
Όταν έχεις παρακολουθήσει πολλές και διαφορετικές παραστάσεις, φτάνεις στο σημείο που από λίγες μόνο πληροφορίες, από δυο τρεις φωτογραφίες ακόμη, ξεχωρίζεις εκείνες που: είναι για σένα, δεν είναι τόσο για σένα, είναι για κάποιον αγαπημένο σου που ξέρεις ότι λατρεύει το θέατρο, είναι για εκείνον που αγαπά το θέατρο αλλά έχει πολύ περιορισμένο γούστο ή για τον άλλον φίλο...
ΒΟΫΤΣΕΚ στο Θέατρο ΠΟΛΗ: Ένα έργο για τους καταπιεσμένους κάθε εποχής
Διασχίζω την Αθηνάς προς την πλατεία Ομονοίας. Είναι Τετάρτη απόγευμα γύρω στις έξι και κάτι, και η πόλη δεν έχει μπει ακόμη σε βραδινούς ρυθμούς – ούτε καν σε εορταστικούς θα έλεγα, είναι πιο δύσκολες οι φετινές γιορτές από τις υπόλοιπες: ο κόσμος έχει αγανακτήσει, βαριανασαίνει. Είναι σχεδόν χειμώνας για τα ελληνικά δεδομένα και ένας ζεστός καφές με συντροφεύει,...
"Να σου πω μια ιστορία" του Χόρχε Μπουκάι στο BIOS: Μια παράσταση "χαμόγελο"
Κυριακή απόγευμα, τέλος Νοέμβρη. Ο καιρός έχει αρχίσει (επιτέλους) να θυμίζει χειμώνα. Είναι λες και το κρύο παρακαλά για θέατρο. Λίγο πριν μπει, λοιπόν, ο χειμώνας επίσημα, τα βήματά μας μας οδηγούν στο BIOS. Ένας industrial χώρος, κάπως σκοτεινός, με έντονη ενέργεια και πολλές επιγραφές τύπου neon. Τα σήματα της Ολυμπιακής και της AEROLFLOT μού θυμίζουν όλα τα ταξίδια...
"Ο Χρόνος ας κάνει ό,τι νομίζει. Θα κάνω κι εγώ ό,τι μπορώ. Δεν είναι ο χρόνος φίλος μου, είναι το όριό μου." Χριστίνα Σουγιουλτζή | 9.25 από την ομάδα Κι όμΩς κινείται
Έχω μόλις δει την παράσταση 9.25 στο θέατρο ΡΟΕΣ, από μία αγαπημένη μου χορο-θεατρική ομάδα, κι όμΩς κινείται. Έχω ολοκληρώσει το άρθρο μου για την παράσταση και η ένταση είναι εδώ, στο στομάχι, στο σώμα μου, στο κεφάλι μου (σίγουρα στον νου!) όπως ακριβώς σε κάθε λεπτό που πέρασα στο θέατρο ΡΟΕΣ. Κλείνω το άρθρο με το παρακάτω: Με πιάνει...
  Είναι 2008, εγώ ετών 19 στα 20 δευτεροετής φοιτήτρια Νομικής στο ΑΠΘ. Ένα από τα μαθήματα επιλογής που αποφασίζω να συμπεριλάβω στον οδηγό σπουδών μου είναι η Εγκληματολογία. Εκεί, έχω την τύχη και τη χαρά να συναντήσω και να μαθητεύσω σε μία σπουδαία καθηγήτρια και άνθρωπο, την κα Αρχιμανδρίτου. Η εργασία μας θα έπρεπε να μελετά το έγκλημα μέσα...
Αν η παράσταση αυτή ήταν ταινία, θα έλεγα πως είχε εξαιρετική φωτογραφία. - Αυτό που οι Γάλλοι ονομάζουν coup de foudre | Τάλγκο κριτική παράστασης
"Οι άνθρωποι που αγαπάμε, μένουν πάντα μακριά." Διάβασα το Τάλγκο πριν περίπου μία δεκαετία. Είχα ήδη έρθει σε επαφή με τον Βασίλη Αλεξάκη από το βιβλίο του Η πρώτη λέξη που είναι μέχρι σήμερα στη λίστα με τα πέντε πιο αγαπημένα μου βιβλία. Το Τάλγκο με βρήκε σε μία περίοδο που αναζητούσα τον έρωτα, αυτό το συναίσθημα που δεν γνωρίζει όρια, που σε κάνει...
[Η Άννυ Σάλιβαν] Της δίνει, λοιπόν, αυτό που αναζητούσε απεγνωσμένα, το φως, την ελπίδα, την επικοινία, την επαφή. | Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν Κριτική Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν: η επιμονή, η ελπίδα, η επικοινωνία, η επαφή
Η Άννυ Σάλιβαν κάνει το θαύμα, ανοίγει σε ένα μικρό παιδί ένα παράθυρο στον κόσμο, όταν για όλη του τη ζωή ζούσε σε ένα τσιμεντένιο κλουβί με σβηστά τα φώτα όντας καταδικασμένη να μεγαλώσει και να πεθάνει εκεί. Σάββατο βράδυ και βρίσκομαι σε μια από τις πιο αγαπημένες μου θεατρικές οδούς της Αθήνας, στην οδό Ακαδήμου στο Μεταξουργείο, έχοντας αριστερά...
Η μάχη της αγάπης, η πάλη με τους προσωπικούς μας δαίμονες, ο πόνος της ίδιας της ύπαρξης, της σκιάς και του φωτός | Το Δρακοδόντι κριτική Το Δρακοδόντι, θέατρο Ροές: πώς γεννήθηκε αυτή η μοναδική σύμπραξη;
Σ' αυτόν τον κόσμο γίνεσαι ό,τι έχεις αγαπήσει και παίρνεις προίκα σου στερνή αυτά που 'χες χαρίσει. Το ημερολόγιο έγραφε Σάββατο 23 Νοεμβρίου. Μία ειδοποίηση στο κινητό μου υπενθύμισε ότι η βραδιά ήταν αφιερωμένη στο θέατρο και τη μουσική. Οι αγαπημένοι μου Χαΐνηδες ξεκινούσαν παραστάσεις στο θέατρο Ροές με την ομάδα «Κι όμΩς κινείται». Το όνομα του έργου, ένα από τα χαρακτηριστικά τραγούδια...
Η Ρένα μάς διδάσκει πως η αγάπη είναι ευτυχία, και όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία, όσοι γράφουν ιστορία μα κι όσοι ζουν στο περιθώριο. ΡΕΝΑ του Αύγουστου Κορτώ, ΑΚΡΟΠΟΛ: θέλει κουράγιο να είσαι ελεύθερη
Για ένα πράγμα πάλευε η Ρένα μια ζωή, να είναι ελεύθερη. Και ξέρει καλά, τώρα στα 100, ως "παλιά πουτάνα" τι θα πει ελευθερία: Να αγαπάς και να αγαπιέσαι, και στο κρεβάτι και την καρδιά σου να κάνεις κουμάντο μόνο εσύ! Ήμουν στην Πράγα όταν ανακοινώθηκε η έναρξη παραστάσεων της Ρένας του Αύγουστου Κορτώ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Το πόστερ, το...